ΚΡΗΤΙΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟΣ

αβαρεσά
τεμπελιά, οκνηρία

αβατζέρνω
πλεονάζω, περισσεύω

αβιζέρνω
εφιστώ τη προσοχή καποιου, ειδοποιώ

αβοθρακός
βάτραχος

αγαλιανά
σιγά-σιγά

αγαπητερά
με αγάπη, με στοργή, συμπαθητικά

αγαπητερός
αυτός που με την συμπεριφορά του γίνεται αγαπητός

αγαστεροπιάνω
αναπτύσσομαι ομαλά

αγγελοσκιάζομαι
σκιάζομαι από τον άγγελό μου, βλέπω προμηνήματα του θανάτου μου

άγγουρος
νεαρός, νέος

αγγουροφαίνεται
μου κακοφαίνεται

αγγριγιεύω
γίνομαι άγριος, αγριεύω, ερεθίζω κάποιον, τον εξάπτω

αγιάερτος
αγύριστος, δεν έχει γυρίσει ακόμα

αγιάζω
καλημερίζω

αγίδα
συμπαράσταση, ενίσχυση

αγκαλέ
αγκαλιά

αγκαλιδέ
ότι χωράει μια αγκαλιά

αγκανάδος
αγανακτισμένος, οργισμένος, άκεφος

αγκανάρηση
αγανάκτηση, εξόργιση

αγκανίζω
γκαρίζω, φωνάζω δυνατά

αγκίνιαστος
άθικτος, αχρησιμοποίητος

αγοϊζω
παρεκτρέπομαι, οργιάζω

αγριμοπόδαρος
αυτός μου έχει πόδια γρήγορα και δυνατά όπως το αγρίμι

αγριοξανοίγω
αγριοκοιτάζω

αγρουλιά
η άγρια ελιά που δεν έχει εμβολιασθεί

αδέλοιπος
αποδέλοιπος, υπόλοιπος

αδιαρίζομαι
σπεύδω , επείγομαι

αδιάρμιστος
ακατάστατος , αταχτοποίητος

αδιαφόρετος
ο μάταιος , ο ανωφελής

αδικοθανατίζω
βρίσκω κακό και άδικο θάνατο

αδόδια
δόντια

αδυναμίζω
χάνω τις δυνάμεις μου, εξαντλούμαι σωματικά

αελιά
αγελάδα

αερινίζει
αρχίζει να πνέει δροσερός αέρας

αζατοχάρτι
αποφυλακιστήριο

άζουδος
άτυχος, κακότυχος

αθάλη
θερμή στάχτη

άθαφος
άταφος

αθιβολή
κουβέντα, συζήτηση

αθός
ανθός

άθος
στάχτη

αθρακοβόλη
στάχτη με αναμμένα κάρβουνα

αίγα
η γίδα

αϊπλίκι
ελλάτωμα , κουσούρι

ακούω
μτφ. μυρίζω

ακρημιά
ακρινή

αλάργο
μακρυά (από κάτι - κάποιον)

αλαργοξορίζω
στέλνω πολύ μακρυά, στην ξενιτιά

αματέ
ματιά

αμοναχός
μόνος

αναλέγω
μαζεύω

αναμαζώνομαι
ησυχάζω, ηρεμώ, γυρίζω στα παλιά

αναστορούμαι
θυμάμαι

ανεργιάζω
καταλαβαίνω, το παίρνω χαμπάρι

ανιμένω
περιμένω

ανυφαντικό
υφαντό

αξογύρου
στο κατόπι-παίρνω κάποιον απο πίσω

απείς
αφού

απλάτανος
ο πλάτανος

απλωτός
απλώστρα

αποδιαφωτά
ξημερώνει

αποκαμαρώνω
καμαρώνω

απύρι
θειάφι

άρκαλος
ασβός

αρμηνεύω
λέω, στέλνω μήνυμα

ασάλευτος
ακίνητος , ακούνητος

ασίς
επαναστάτης - ανυπότακτος - χαϊνης

ασκιανός
ίσκιος

ασλάνης
ανδρείος - επαναστάτης

ασπάλαθος
αγκαθωτό φυτό που υπάρχει στην Κρήτη

αστιβίδα
θάμνος

αφουγκράζομαι
ακούω

αχός
θόρυβος

βαβαλίζω
περιποιούμαι ιδαιαιτέρως - φροντίζω

βάρηκε
χτύπησε

βαροπρουκισμένη
νύφη με ιδιαίτερα μεγάλη προίκα

βαταλαλώ
θορυβώ άσκοπα σε χαμηλό τόνο

βιόλα
χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει κόκκινα λουλούδια (παπαρούνα - γαρύφαλλο)

βοργίζει
το κτυπάει ο βοριάς

βουτσές
οι ακαθαρσίες των βοδιών

βρίνω
βρίσκω

γαμπάς
καπότο

γειαίνω ή γιάνω
βρίσκω την υγεία μου

γιαγιέρνω
επιστρέφω

γιάντα
γιατί

γιδάρης
βοσκός σε γίδες

γλακώ
τρέχω

γλεντοκόπισμα
το έντονο (δυνατό - άγριο) γλέντι

γομάρι
φορτίο

γράδες
οι γριές

γρε
η γριά

γρόθος
η γροθιά, μτφ. (βρισιά) αυτός που είναι για γροθιές, ο βλάκας

γροικώ
νιώθω, δίνω προσοχή, ακούω

γύρενε
γυρεύουνε

γυρογιάλι
η ακρογιαλιά

γυρού γυρού
κυκλική συναγωγή

δάμακας
ο μικρός γκρεμός σε σχετικά ομαλά εδάφη

δείλι
το δειλινό

δεμαθιά
δεμάτι

διάβα
πέρασμα

διακονιάρης
ζητιάνος

διαρμίζομαι
καθαρίζω, τακτοποιώ

δίφορος
αυτός που καρπίζει δύο φορές το χρόνο

δρασκελίζω
περπατάω με μεγάλο βήμα

δρόσει
δροσερεύσει

εκειαμέ
όχι δα

έκειε
εκεί

εκουζουλάθηκα
τρελάθηκα

εντάκαρα
άρχισα

εντεψίζικο
πονηρό - σόκιν

έξε
έξι

επαέ
εδώ

επόχτισα
τελείωσα το χτίσιμο

ερέχτηκα
θαύμασα

εσάσαμε
εφτιάξαμε

έτζοι
νάτες

ετουλόγου σου
εσύ

ετουτανά
αυτά

ετσά
έτσι

έτσαναι
έτσι είναι

ζα(ωζα)
τα ζώα

ζάλα
βήματα

ζόρες
ζόρισμα, κίνδυνος

ήφυγε
έφυγε

θαρμίζω
ματιάζω

θαρμός
βασκανία, μάτιασμα

θαρρεύγομαι
εμπιστεύομαι

θέτω
ξαπλώνω

θρινάκι
το κοσκίνισμα των σταχυών στο αλώνι

θωρώ
βλέπω

ιδώ
δω - βλέπω

ιμανσίζης
άθρησκος

ίντα
τί (χρησιμοποιείται για ερώτηση)

καβαλίνα
κοπριά

καβρός
ο κάβουρας

και τε
κι έπειτα

κακουδέρικο
ισχνό

καλλιά
καλύτερα

καμπαθούρα
απάνεμο κοίλωμα του εδάφους

κατακεφαλίδι
δυνατή ξυλιά στο κεφάλι

κατέ(χ)ω
ξέρω, γνωρίζω

κάτης
ο γάτος

κατούνα
σπίτι βοσκού στο βουνό (λέγεται και κονάκι)

κατσά-κατσά
κρυφά

κατσουκανιά
αταξία, απάτη

κατσούλα
η γάτα

καψάλι
(γίνομαι καψάλι) καίγομαι

καψώνομαι
ξεσταίνομαι

κειοσάς
εκείνος

κίντα
και τι

κιντί
απογεματινό κολατσιό

κλησίδι
μικρό εκκλησάκι

κλουθώ
ακολουθώ

κοκλιομπάντουρο
το όστρακο του σαλιγκαριού

κονάκι
σπίτι βοσκού στο βουνό (λέγεται και κατούνα)

κοντό
περίπου

κοντό
άραγε

κόπιασε
πρόσκληση στο σπίτι

κουζουλάδα
τρέλλα, χαζομάρα

κουζουλός
τρελλός

κουκουβίζω
κάθομαι με διπλωμένα πόδια

κουλαντρίζω
καταφέρνω κάτι, τα βγάζω πέρα

κούμος
μικρό κτίσμα στο βουνο που χρησιμοποιεί ο βοσκός για να βάλει 1-2 ζώα

κουτέντα
καλοπιάσματα

κοχλιός ή χοχλιός
σαλιγκάρι

κριγιός
κριός αλλά και κρύος

(να) κρεπάρει
να εκραγεί

κρούβγω
πνίγω

κρούταλο
παλαμάκι

κρυγιός
το κριάρι

κρυγιότι
το κρύο, κρύος καιρός (κάνει κρύο)

κωλόπανα
μωρουδιακά ρουχαλάκια

λαγάρα
η μεγάλη σπανή περιοχή

λαγκουφάκια
λαγκαδάκια

λάτρα
καθαριότητα, δουλειές του σπιτιού

λιοπύρι
ημέρα με πολύ μεγάλη θερμοκρασία

λιόχεντρα
οχιά

λογάμαι
περνιέμαι, περνάω για...

λογοσέρνω
φιλονικώ

λούσα
πολυτελή ρούχα και κοσμήματα

μαθιά
ματιά

μαϊνάρω
ησυχάζω, κοπάζω, γαληνεύω

μαλάθρακας
μεγάλο σπυρί

μάλαμα
χρυσός

μάνι-μάνι
γρήγορα

μαρακλής
αυτός που έχει μεράκι(α) - αυτός που γλεντάει χωρίς να παρεκτρέπεται

μεϊντάνι
πλατεία,αγορά

μελίτακας
μυρμήγκι

μενεβίχι
το χρώμα του λιβανιού

μεσόκαινας
μεσοστρατίς

μερακλίκι
το μεράκι η αγάπη για αυτό που κάνω

μεσοδόκι
χοντρός κορμός που στήριζε στέγες ή οντάδες

μιαολιά
λίγο

μικιός
μικρός

μισέυγω
φεύγω

μιτάτο
κτίσμα στο οποίο γίνονται τυροκομικές εργασίες

μολαρητός
ελεύθερος, αυτός που δεν είναι δεμένος

μολάρω
αφήνω

μονιάζω
συγκεντρώνω

μονομερίζω
ενώνω

μονοπαντώ
συγκεντρώνω σε ένα μέρος

μοσκούλα
κατσίκα χωρίς κέρατα

μουζούρι
παλιά Κρητική μονάδα μέτρησης (1 μουζούρι ήταν περίπου 5 οκάδες)

μουσταρά
μαστάρι

μουχλιάζει
βραδυάζει

μπαλω(θ-τ)ιά
πυροβολισμός

μπάντα
πλευρά, περιοχή

μπαντούρα
καπάκι όστρακου

μπαξές
περιβόλι, κήπος

μπέργιευλο
αυλή

μπέτης ή πέτης
το στήθος

μπλιό
πλέον

μπούκα
στόμα

μπουνταλάς
βλάκας, χαζός

μπουργιά έχω
έχω τα νεύρα μου

μπουρμάς
ο εξωμότης

ναμουσούζης
ανυπόληπτος - άτιμος

νέικη
νέα

νέφαλο
σύννεφο

νογώ
σκέφτομαι

νοτουλάκι
νοτιάς

νταγιαντώ
αντέχω

ντακάρω
ξεκινώ

ντάκος
παξιμάδι

ντελόγο
αμέσως

ντελμπισά
απατεωνιά

ντόδια
δόντια

ντουνιάς
ο κόσμος, ο λαός

ντουσουντίζω
σκέφτομαι

ξα σου
εσύ ότι πεις

ξαμώνω
σκοπεύω (σημαδεύω)

ξανοίγω
κοιτάζω, θωρώ

ξεγιαλίζω
ανοίγομαι στο πέλαγος

ξεκορφίζω
βγαίνω στην κορυφή ενός υψώματος

ξεπατώνομαι
ξεριζώνομαι

ξυφαίνω
υφαίνω

ξωμένω
διανυκτερεύω

ο(υ)λιά
στιγμή, μικρό κομμάτι

οματέ
φαγητό, από εντόσθια χοιρινά, γεμιστά με ρύζι και μυρωδικά

ομπρουλιά
σύντομη βροχούλα

όντε
όταν

όξω
έξω, εκτός

όρθα
η κότα

όσαμε
μέχρι

οστοσανά
τόσα

οφτό
ψητό

οψάργας
εχθές το βράδυ

οψές εχθές
εχθές

οψές ταχιά
εχθές το πρωί

παέ-πέρα
εδώ πέα

παιχνιδαμάτης
αυτός που κάνει παιχνίδια με τα μάτια του

παντέρμος
παντέρημος

παντίδει
(δεν παντίδει) δεν έρχεται, δεν είναι εύκολο

παπούλες
όσπρια

παραμερώ
βάζω παράμερα, παραμερίζω

παστάβι
τόπι ύφασμα

πατούλια
ομάδα

πενιέται
πενεύεται

περαματίζω
όρος της υφαντικής

πλοκιό
ιστορία

ποβγάνω
βγάζω έξω, ξεπροβοδίζω

ποδίδω
καταντώ

ποκρεμούμαι
αποκρεμιέμαι

πορευτής
αυτός που περνάει περαστικός

πορίζω
περνάω, βγαίνω έξω, φεύγω

πορπατώ
περπατώ

πούλαρος
πουλάρι

πράμα
τίποτα

πρεπίζω
ταιριάζω, το φέρνω στα μέτρα μου

πριχού
πριν, προτού

προβατάρης
βοσκός σε πρόβατα

πυρώνω
ζεσταίνω

ριζιμιό
ριζωμένο (π.χ. ριζιμιό χαράκι - ριζωμένος βράχος)

ρόβι
όσπριο που η χρησιμοποιούταν για τροφή σε βόδια

ροδονίζω
γνωρίζω

ροζωνάρω
κουβεντιάζω

σάζω
φτιάχνω

σαμια
σημάδι που κάνω για να χαρακτηρίσω ενα ζώο

σαμώνω
η εργασία που κάνω για τη σαμιά

σανίδι
μια σειρά αυλάκια στο περιβόλι

σάχνω
φτιάχνω

σεβντάς
ερωτικός καϋμός

σειρώνω
σουρώνω υγρά

σεφέρι
χρονική φάση - εποχή

σιγούρλιο
παρηγοριά

σιμώνω
πλησιάζω

σκάρα
γυπαετός

σκλόπα
κουκουβάγια

σκρόφα
γουρούνα

στένω
στέκομαι

στιβάνια
μπότες

συβάζομαι
πείθομαι

σφακολούλουδο
ο ανθός της πικροδάφνης

σφαλίζω
κλειδώνω, ασφαλίζω

σώπατο
πεδιάδα

σωργιά
ο σωρός

ταβλί
τάβλα, κομμάτι ξύλου

ταγί
η βρώμη

ταλίμι
φιγούρα

τάξε λω
σάμπως

ταχινή
το πρωί

τερτίπι
καμωματιά, κόλπο

τζαναμπέτης
ο καταφερτζής

τουτουνέ
αυτό

τουτοσές
αυτός, ετούτος

τσάχαλος
θόρυβος πολύ ασθενής

τσέτες
άτακτοι

τσιγκλώ
πειράζω, ενοχλώ

τσιλιό
ευκοιλία

τσινιά
κλωτσιά

τσίπα
μεμβράνη που σχηματίζει το φρέσκο γάλα στην επιφάνειά του

φαίνω
υφαίνω

φανταξό
φάντασμα

φέγγος
λάμψη, φωτισμός

φιλεύω
κερνάω

φιλιά
φιλία

φιλιότσα(-ος)
το βαπτιστίρι

φιντάνι
βλαστάρι

φλέμονας
πνεύμονας

φορούμαι
θεωρώ

φτάζω
φτάνω

φωλεύγω
κάνω φωλιά

χάβδαλο
το τελείως ξερό σέλινο

χαβεσιλίκι
πόθος επιθυμία , πάθος

χαβρίζω
φωνάζω πολύ δυνατά

χάζι
διασκέδαση (από θέαμα ή πράξη)

χαζιρεύγω
ετοιμάζω

χαζίρικα
έτοιμα

χαϊλάλης
ανισσόροπος , φαντασιόπληκτος

χαϊνης
αντάρτης

χαιράμενος
χαρούμενος

χαιτζώνω
προβάλλω αντίσταση , αγριεύω

χάκι (το)
το μερίδιο κάποιου

χάλαβρο
χάλασμα

χαλακατέβας
αδέξιος , ανεπιτείδιος

χαλασές (ο)
τόπος με χαλάσματα

χαλέπα
περιοχή με πετρώδες και ίσιο έδαφος

χαλίσικος
γνήσιος , άδολος , ανόθευτος

χάμαι
κάτω, καταγής

χαντώ
νομίζω , πιστεύω

χαραέτι
μεγάλη δίψα

χαράκι
μεγάλη πέτρα, ριζωμένος βράχος

χαραμπάτης
σπάταλος

χαρκιάς
σιδηρουργός

χαρκιδειό
σιδηρουργείο

χαροκοπώ
γλεντώ διακεδάζω

χαρχαλεύω
ανακατώνω διάφορα πράγματα

χαχαλιά
χούφτα

χαχαλόβεργα
διχαλόβεργα

χάψι
φυλακή

χεϊτάνης
διάβολος

χούγια
ιδιοτροπίες

χούι
συνήθεια

χουμά κουτάλι
άνω - κάτω

χούμελι
γλυκό υγρό που έβγαινει από το βράσιμο της κερήθρας

χουρχούδα
μαγκούρα , ρόπαλο

χουφθιά
χούφτα

χοχλιομπάντουρο
το όστρακο του σαλιγκαριού

χοχλίος ή κοχλίος
σαλιγκάρι

χτήμα
κτήμα

χυνοβολώ
ορμώ

χυταρίζω
κατηφορίζω

χώνω
κρύβω

χωσμένος
κρυμμένος

ψαθούρι
χαμόστρωμα

ψακωντέ
η γεύση του πικρού , η πικράδα

ψαλάσσω
τσιμπολογώ

ψαλιμουδίζω
σιγομουρμουρίζω

ψαργάδινος
χθεσινοβράδυνος

ψαρογάροι
σαρδέλες παστές

ψεγαδιάστρα
η κουτσομπόλα γυναίκα

ψέγος
ψεγάδι , ελλάτωμα , ατέλεια

ψεσινός
χθεσινός

ψήμα
ψήσιμο

ψηφί
εκτίμηση

ψιακώνω
δηλητιριάζω

ψίκι
ακολουθία , πομπή

ψιμάρνι
όψιμο αρνί

ψιμιδευτός
στολισμένος

ψιμοκαιριάζω
αδυνατίζω

ψιμύθια
στολίδια σε κέντημα ή υφαντό

ψιχαλίδα
ψιλή βροχή , ψιχάλα

ψόμα
ψέμα

ψόμματα
ψέμματα

ψομματάρης
μεγάλος ψεύτης

ψύγομαι
μαραίνομαι

ψυχνιάζει
αρχίζει να πέφτει κρύο

ψυχνιός
ψυχρός

ΠΗΓΗ http://www.chania-info.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=264&Itemid=136

Sevnta: Κρήτη θα πει παλικαριά ,

Κρήτη θα πει παλικαριά
θα πει ανδρειοσυνη
Κρήτη θα πει φιλότιμο
τιμη και καλοσύνη


Πετρος Πατερακης

http://sevntas.blogspot.com/

ΔΗΛΟΣ

Ιστορία
Το αρχαίο όνομα του νησιού ήταν Ορτυγία. Σύμφωνα με τη μυθολογία, εδώ κατέφυγε η Λητώ να γεννήσει τον Απόλλωνα και την Άρτεμη, για ν' αποφύγει την οργή της θεάς Ήρας. Λέγεται πως το νησί ήταν μέχρι τότε ένα κομμάτι στεριάς «άδηλο» που έπλεε κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Σύμφωνα με μια μυθολογική παραλλαγή, ο ίδιος ο Δίας παρακολούθησε από το όρος Κύνθος του νησιού τη γέννηση του Απόλλωνα, στον οποίο ήρθαν για να προσφέρουν δώρα νέοι και νέες από τη χώρα των υπερβορείων (τη μακαρισμένη χώρα όπου δεν υπάρχουν πόνοι και γερατειά), που έκτοτε αποτελούσε και την κατοικία του θεού για τους τέσσερις μήνες του χειμώνα, οπότε εγκατέλειπε τους Δελφούς.
Στο νησί γεννήθηκε και η Άρτεμη, σύμφωνα με μια παράδοση πριν από τον Απόλλωνα, ώστε μπόρεσε να βοηθήσει τη μητέρα της Λητώ να τον γεννήσει, ενώ σύμφωνα με μια παραλλαγή η Άρτεμη γεννήθηκε στην Ορτυγία, στη γειτονική δηλαδή Ρήνεια. Στο νησί αναφέρεται πως σταμάτησε και ο Θησέας επιστρέφοντας με τους νέους και τις νέες από την Κρήτη, αφού εξουδετέρωσε το μινώταυρο. Και μάλιστα τίμησαν το Θεό Απόλλωνα με γιορτές και χόρεψαν γύρω από το βωμό του ένα χορό, το «γέρανο».
Ο ιστορικός Θουκυδίδης αναφέρει ως πρώτους κατοίκους του νησιού τους Κάρες. Τα αρχαιολογικό ευρήματα επιβεβαίωσαν την προϊστορική κατοίκηση του νησιού (3000 π.Χ.), ενώ βρέθηκαν κατάλοιπα Μινωικής και Μυκηναϊκής Περιόδου.
Γύρω στο 1000 π.Χ. εγκαταστάθηκαν εδώ Ίωνες και το νησί αποτέλεσε το κέντρο, πολιτικό και θρησκευτικό, μιας αμφικτιονίας των νησιών του Αιγαίου, υπό την προστασία της Νάξου. Κάθε τέσσερα χρόνια τελούνταν εδώ τα Δήλια, μεγάλη γιορτή προς τιμή του Απόλλωνα, της Άρτεμης και της Λητώς που περιλάμβαναν θυσίες, χορούς και μουσικούς αγώνες. Στην αμφικτιονία εισχώρησαν και οι Αθηναίοι με πρόσχημα την ιωνική καταγωγή τους και κατόρθωσαν από τα μέσα του 6ου π.Χ. αι., οπότε και άρχισε η παρακμή των ιωνικών πόλεων, να επιβάλουν την κυριαρχία τους.
Την εποχή του Πεισίστρατου (540 π.Χ.) επέβαλαν και τον πρώτο εξαγνισμό στο νησί, απομακρύνοντας όλους τους τάφους από την περιοχή του ιερού. Στη διάρκεια των Περσικών Πολέμων το νησί δεν γνώρισε καταστροφές, όπως οι άλλες Κυκλάδες, και από το 478 π.Χ. αποτέλεσε έδρα της πρώτης Αθηναϊκής ή Δηλιακής Συμμαχίας. Εδώ βρισκόταν και το Κοινό Ταμείο της Συμμαχίας ως το 454 π.Χ. που μεταφέρθηκε στην Αθήνα. Το 426 π.Χ. οι Αθηναίοι επέβαλαν δεύτερο εξαγνισμό του νησιού, απομακρύνοντας όλα τα οστά των νεκρών που είχαν ταφεί στη Δήλο, τα οποία και μετέφεραν στη γειτονική Ρήνεια. Έκτοτε απαγορεύτηκαν ο θάνατος και η γέννηση στο νησί.
Το νησί γνώρισε μεγάλη άνθηση στα τέλη του 4ου αι. π.Χ. και μέχρι το 168 π.Χ., οπότε ήταν ανεξάρτητο και αποτέλεσε κέντρο του Κοινού των Νησιωτών. Κατά την περίοδο αυτή, της λεγόμενης Δηλιακής Ανεξαρτησίας, το νησί στολίστηκε με μεγαλοπρεπή οικοδομήματα και πλούσια αφιερώματα. Από το 166 π.Χ. ως το τέλος του αρχαίου κόσμου, με απόφαση της ρωμαϊκής συγκλήτου, η Δήλος πέρασε στην κυριαρχία των Αθηναίων, οι οποίοι εξόρισαν τους κατοίκους και εγκατέστησαν δικούς τους κληρούχους. Κάτω από την προστασία της Αθήνας αποκτά ξανά σημασία σαν εμπορικό κέντρο του Αιγαίου. Το 88 π.Χ. το νησί καταστράφηκε από τους στρατιώτες του Μιθριδάτη, οι οποίοι γκρέμισαν μνημεία, ναούς, αγάλματα, πήραν χρήματα από το ιερό και εξόντωσαν τους 20.000 κατοίκους. Το 69 π.Χ. νέα βαρβαρική επιδρομή υπό τον Αθηνόδωρο. Οι καταστροφές αυτές, που συνεχίστηκαν και στα επόμενα χρόνια από τους πειρατές, είχαν αποτέλεσμα να πληγεί η ειρηνική ζωή του νησιού και να ανακοπεί η εμπορική ακμή του. Στα τέλη του 2ου αι. μ.Χ. στο νησί δεν υπάρχει παρά μόνο ένας μικρός οικισμός, που κι αυτός εγκαταλείφθηκε τον 6ο αι. μ.Χ. Από τότε η Δήλος χρησίμευε για στέκι πειρατών και κουρσάρων, χώρο εξεύρεσης πρόχειρου οικοδομικού υλικού και εύκολη λεία των αρχαιοκάπηλων. Οι πρώτες επίσημες ανασκαφές της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής άρχισαν το 1877 και ανέλαβαν να διευκρινίσουν τη σπουδαιότητα των ερειπίων.

Δήλος

Ολόκληρο το νησί είναι ένας αρχαιολογικός χώρος που μπορεί να χωριστεί σε ομάδες μνημείων: Το ιερό του Απόλλωνα. Τη συνοικία της Λίμνης και τα μνημεία στη βόρεια περιοχή του ιερού. Τη συνοικία του θεάτρου στη νότια πλευρά του ιερού. Την περιοχή του όρους Κύνθου με τα ιερά διαφόρων θεοτήτων.
Αξιοθέατα αποτελούν:

Στο χώρο του ιερού βρίσκονται τα ερείπια των τριών ναών των αφιερωμένων στο θεό: του ναού των Δηλίων (που άρχισε να χτίζεται το 476 π.Χ. και τέλειωσε το 314 π.Χ.), του ναού των Αθηναίων και του πώρινου ναού που χτίστηκε την εποχή του Πεισίστρατου.

Τα Προπύλαια (2ος αι. π.Χ.) και την αγορά των Κομπεταλιατών, οι οποίοι αποτελούσαν έναν εμπορικό σύλλογο Ρωμαίων πολιτών και απελευθερωμένων δούλων, που τιμούσαν κάθε χρόνο με γιορτές τους Lares Competales, τους θεούς δηλαδή των σταυροδρομίων.

Τη Στοά του Φιλίππου, που χτίστηκε τον 3ο αι. π.Χ., τη Νοτία Στοά, που χτίστηκε από τους βασιλείς της Περγάμου στις αρχές του 3ου αι. π.Χ., τον οίκο των Ναξίων, ένα αρχαϊκό οικοδόμημα με προσθήκες Κλασικής Εποχής, τη στοά των Ναξίων (6ος αι. π.Χ.), την ιερά οδό, πλαισιωμένη από αναθηματικές βάσεις αφιερωμάτων στο θεό.



Η Ιερά Οδός


Τον κεράτινο βωμό (4ου αι. π.Χ., έργο των Αθηναίων) γύρω από τον οποίο χόρευαν κατά τις γιορτές προς τιμή του Απόλλωνα και τον οποίο σύμφωνα με την παράδοση έχτισε ο ίδιος ο Απόλλωνας με τα κέρατα των ζώων που σκότωσε η Άρτεμη στο όρος Κύνθος.

Το Αρτεμίσιο, το ιερό της Άρτεμης, που αρχικά χτίστηκε την Αρχαϊκή Εποχή και ανοικοδομήθηκε το 179 π.Χ. και στη δυτική πλευρά του ήταν στημένο το κολοσσιαίο άγαλμα του Απόλλωνα, το Θεσμοφόριο, ιερό της Δήμητρας και της Κόρης, το εκκλησιαστήριο, όπου συνεδρίαζε η Βουλή, και τη στοά του Αντιγόνου, το μνημείο του Ταύρου, το Πρυτανείο (5ος αι.), το οποίο λέγεται πως είχε σκεπάσει το πλοίο που είχε αφιερώσει ο Δημήτριος ο Πολιορκητής, την αγορά των Δηλίων και το ναό του Διονύσου.

Στη συνοικία της λίμνης βρίσκεται η αγορά των Ιταλών, ένα κτίριο 2ου αι. π.Χ., το μικρό ναό της Λητώς, Αρχαϊκών Χρόνων, το ναό τον αφιερωμένο στο Δωδεκάθεο και την περiφημη «Οδό των Λεόντων» με τα εννιά μαρμάρινα λιοντάρια -σώζονται μόνο πέντε αφιέρωμα των Ναξίων από τον 7ο αι. π.Χ.




Η οδός των Λεόντων


Η Ιερή Λίμνη, στην οποία κολυμπούσαν οι ιεροί κύκνοι του Απόλλωνα, σήμερα δεν υπάρχει, αφού σκεπάστηκε, μετά από επιδημία ελονοσίας, το 1926.

Στα δυτικά της Λίμνης βρισκόταν και το Κοινό των Ποσειδωνιαστών, των εμπόρων δηλαδή της Βυρητού, που χρησίμευε σαν κατοικία, λέσχη και τόπος λατρείας στο Θεό Ποσειδώνα. Στα βόρεια της Λίμνης τα ερείπια της παλαίστρας, του σταδίου και του γυμνασίου.

Στη συνοικία του θεάτρου, που αποτελούσε και το περισσότερο πυκνοκατοικημένο τμήμα της πόλης, ερείπια σπιτιών, τα οποία κοσμούσαν θαυμάσια μωσαϊκά και ψηφιδωτά Ελληνιστικής και Ρωμαϊκής Περιόδου: το σπίτι των Προσωπείων, με ψηφιδωτά συνδεόμενα με τη λατρεία του Διανύσου, το σπίτι των Δελφίνων, το σπίτι της Τρίαινας κ.ά.

Κοντά στο σπίτι των Προσωπείων διακρίνονται λείψανα θεάτρου που χρονολογικά αινήκει στο 2ο αι. π.Χ. και μπορούσε να χωρέσει 5.000 θεατές.


Το θέατρο στη Δήλο


Στην περιοχή του όρους Κύνθου υπήρχαν πολλά ιερά και λατρευτικά οικοδομήματα. Ανάμεσά τους το ιερό του Ηρακλή, του Δία, της Αθηνάς, της Ήρας, του Σάραπι, της Ίσιδος, το ιερό των Συριακών θεοτήτων και το Σαμοθράκειο ιερό των θεοτήτων της Σαμοθράκης.

Στο μουσείο εκτίθενται γλυπτά Κλασικών Χρόνων, καθώς επίσης συλλογή πήλινων αγγείων από την Προϊστορική ως την Ελληνιστική Εποχή. Αξιόλογο το σύμπλεγμα της Άρτεμης, το άγαλμα του Απόλλωνα, τα μωσαϊκά δάπεδα.

Γύρω νησιά

Ρήνεια ή Μεγάλη Δήλος. Βρίσκεται στα δυτικά της Δήλου, σε απόσταση 1 ν.μ., έχει έκταση 16 τ. χλμ και αποτελείται από δυο τμήματα που συνδέονται με στενό και χαμηλό ισθμό. Το νησί, στο οποίo σύμφωνα με τη μυθολογική παράδοση γεννήθηκε η Θεά Άρτεμη, χρησιμοποιείται σαν βοσκότοπος από τους Μυκονιάτες, ενώ τμήμα του καλλιεργείται από τους ίδιους.
Μικρός και Μεγάλος Ρευματιάρης. Πρόκειται για δυο μικρές βραχονησίδες ανάμεσα στη Δήλο και τη Ρήνεια. Ο Μεγάλος Ρευματιάρης είχε συνδεθεί στην αρχαιότητα με τη λατρεία της Εκάτης, της Θεάς
του θανάτου.

http://hellas.teipir.gr/

ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ

«Το νησί όλων των καιρών, από τότε που ηφαίστειο ξεπρόβαλε από το πέλαγος και υψώθηκε μονομιάς κατά των ουρανό και έσβησε και σωριάστηκε και πετρώθηκε, μη μπορώντας ψηλότερα να ανέβει κι έγινε γης πλούσιο από μέταλλα, βρύσες, ζεστές και κρύες, κατάμαυρες σπηλιές, κακοτοπιές και βράχια και πλούσια από φυτά, φυτρώνοντας άθελα στο πλούσιο χώμα και γέννησε τα αγριοκάτσικα, τους ανθρώπους και τους Κάβειρους, τους Μεγάλους Θεούς, κι ύστερα οι Μεγάλοι Θεοί απόστασαν και εμπιστεύθηκαν το νησί στο Χριστό και στη θέση τους μπήκαν οι άγιοι με τις εικόνες και ξεφύτρωσαν χίλιες εκκλησίες και παρεκκλήσια στο νησί».


Στο Βορειανατολικό άκρο του Αιγαίου κοντά στην Ίμβρο και τα παράλια της Τουρκίας, ξεπροβάλλει από την θάλασσα η Σαμοθράκη, το πιο ψηλό νησί του Αιγαίου μετά την Κρήτη, νησί προικισμένο με μία εξαιρετική φύση, μοναδική στο Αιγαίο. Μαζί με την Θάσο συγκροτούν τα Θρακικά νησιά, που χωρίζονται από το υπόλοιπο Αιγαίο με το βαθύ, έως 900μ. θαλάσσιο ρήγμα του Σάρου.
Το νησί απέχει από τη Αλεξανδρούπολη 22 περίπου ναυτικά μίλια. Μπορεί κανείς να φτάσει είτε μέσω του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, με την οποία συνδέεται καθημερινά με συχνά δρομολόγια, είτε μέσω των λιμανιών της Καβάλας και του Λαυρίου με τα οποία υπάρχει σύνδεση δύο με τρείς φορές την εβδομάδα.
Κατά τον Όμηρο, στο ορεινό τμήμα του νησιού (που ονομάζεται Σάος), παρακολουθούσε ο θεός Ποσειδώνας με τον γιο του Αγήνορα την μάχη της Τροίας. Η συνολική έκταση του νησιού είναι 178.000 στρέμματα εκ των οποίων, τα 95.500 στρέμματα αποτελούν τον ορεινό όγκο του νησιού, ενώ τα υπόλοιπα 82.500 στρέμματα περιλαμβάνουν την πεδινή και παράκτια ζώνη. Βαθιές χαράδρες σχίζουν τις ορεινές πλαγιές μέσα από ένα πυκνό δίκτυο μικρών και μεγάλων ρεμάτων. Η συνολική περίμετρος του νησιού φθάνει τα 59 χιλιόμετρα εκ των οποίων, τα 11 χιλιόμετρα αντιστοιχούν στις νότιες απότομες κρημνώδεις ακτές.
Κυρίως αυτό που διαφοροποιεί την Σαμοθράκη από όλα τα νησιά της Ελλάδος, είναι τα άφθονα νερά της. Η ποικιλία και η ιδιαιτερότητα των ακτών της, εκτός από την δροσιά που προσφέρουν, ανοίγουν ευχάριστες προοπτικές για μυητική περιπλάνηση στο βυθό του νησιού.

ΛΕΣΒΟΣ

Η Λέσβος με έκταση 1632 τετ.χλμ. είναι το τρίτο σε μέγεθος νησί του Αιγαίου μετά την Εύβοια και την Κρήτη. Απέχει περί τα 190 ναυτικά μίλια από τον Πειραιά και γοητεύει τον επισκέπτη με τους πυκνούς ελαιώνες και τις παραλίες που διαθέτει.



Είναι ορεινή, με πλούσια βλάστηση στα ανατολικά και στο κέντρο, ενώ στα δυτικά είναι άγονη και βραχώδης. Εκεί βρίσκεται (περιοχή Σιγρίου) το απολιθωμένο δάσος, που θάφτηκε κάτω από τη λάβα του ηφαιστείου πριν από εκατομμύρια χρόνια.



Προϊστορικά ευρήματα μαρτυρούν την ανθρώπινη παρουσία στο νησί 3000 χρόνια π.Χ.

Τον 10ο αιώνα π.Χ. εγκαθίστανται στο νησί οι Αιολείς. Η ποίηση και τα γράμματα ανθούν με την Σαπφώ και τον Αλκαίο, τον

Γενική άποψη της Μυτιλήνης. Διακρίνεται το Κάστρο και πλοία της Ναυτιλιακής εταιρείας Λέσβου (ΝΕΛ).




Απολιθωμένος κορμός δένδρου.
Πιττακό ένα από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας. Επί αιώνες αλλάζει ηγεμόνες : Πέρσες, Μακεδόνες, Αθηναίοι, Σπαρτιάτες, Πόντιοι, μέχρι το 80 π.Χ. περίπου, που η Λέσβος εντάσσεται στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Μέχρι το 961 μ.Χ. που γίνεται η ανάκτηση της Νήσου από τη Βυζαντινή Αυτοκρατία, δυνοπαθεί από την άνοδο του Ισλάμ και τις εκστρατείες των Αράβων. Με την παρακμή του Βυζαντίου, δέχεται επιθέσεις από Τούρκους, Ενετούς και Σαρακηνούς. Το 1355 το Βυζάντιο παραχωρεί τη
Λέσβο στους Γατελούζους, μια Γενοβέζικη οικογένεια. Οι Γατελούζοι την διοικούν αποτελεσματικά για ένα αιώνα. Τότε χτίζεται και το κάστρο της Μυτιλήνης που σώζεται μέχρι σήμερα.
Το 1462, μετά από πολιορκία, οι Οθωμανοί Τούρκοι, καταλαμβάνουν το νησί, το οποίο παρά τις προσπάθειες κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821 παραμένει στα χέρια τους μέχρι τις 8 Νοεμβρίου του 1912.



Το κάστρο της Μυτιλήνης. Στις 8 Νοεμβρίου του 1912 ο ναύαρχος Κουντουριώτης με τον Ελληνικό στόλο καταλαμβάνει την πόλη της Μυτιλήνης και ένα μήνα αργότερα, μετά από αιματηρή μάχη, απελευθερώνεται ολόκληρη η Λέσβος.

Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922 περίπου 24.000 πρόσφυγες εγκαθίστανται μόνιμα στο νησί.

Κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, Γερμανικά στρατεύματα την καταλαμβάνουν το 1941. Απελευθερώνεται το 1944.


Ο κόλπος της Γέρας. Θεωρείται ένας από

τους ωραιότερους κόλπους της Ελλάδας.




http://gym-peir-mytil.les.sch.gr/lesv_istor.htm

ΙΚΑΡΙΑ

Το νησί και το γύρω πέλαγος, σύμφωνα με τη μυθολογία, πήραν το όνομά τους από το γιο του Δαίδαλου, τον Ίκαρο, που έπεσε κάπου εδώ, όταν ο ήλιος έλιωσε τα κέρινα φτερά του. Στην αρχαιότητα ονομαζόταν Δολίχνη και Οινόη (για την αφθονία των κρασιών). Στους νεότερους χρόνους χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εξορίας πολιτικών κρατουμένων. Η Ικαρία, που ονομαζόταν κατά την αρχαιότητα και Μάκρις, Δολίχη ή Ίκαρος, αποικίστηκε, κατά τον Αναξιμένη τον Λαμψακηνό, από Μιλησίους. Κατά τους Περσικούς πολέμους είχε υποταχθεί στους Πέρσες και μετά την απελευθέρωσή της εισήλθε στη νεοσυσταθείσα Αθηναϊκή Συμμαχία. Αρχαίες πόλεις της ήταν η Οινή, στη βόρεια παραλία, οι Θέρμαι, στα νοτιοανατολικά του νησιού, και το Δράκανον, στο oμώνυμο ανατολικό ακρωτήριο. Στη δυτική ακτή, στον σημερινό Νά, υπήρχε ιερό της Ταυροπόλου Αρτέμιδος, του οποίου σώζονται ακόμη λίγα λείψανα. Το 133 π.Χ. η Ικαρία περιήλθε στους Ρωμαίους και επί Αντωνίνων γνώρισε κάποια ακμή.
Η Οινή εξακολούθησε και κατά τους βυζαντινούς χρόνους, υπό το όνομα Δολίχη, να είναι ο κυριότερος οικισμός του νησιού. Φαίνεται ότι η Ικαρία χρησιμοποιούνταν ως τόπος εξορίας διαφόρων μελών της βασιλικής οικογένειας. Το 1911 ο Ισαάκιος Β' Άγγελος δώρισε το νησί στους Ενετούς, το οποίο κατόπιν, ύστερα από μια σύντομη περίοδο βυζαντινής κυριαρχίας, περιήλθε στους Γενουάτες. Το 1481, λόγω των πειρατικών επιδρομών, οι Γενουάτες εγκατέλειψαν την Ικαρία και οι κάτοικοί της έμειναν ελεύθεροι ως το 1521, οπότε υποτάχθηκαν στους Τούρκους. Κατά την Ελληνική Επανάσταση εξεγέρθηκαν και οι Ικάριοι (Μάρτιος 1821), αλλά λόγω της γειτνιάσεως του νησιού με την Τουρκία δεν έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον Αγώνα. Από το 1828 ως το 1830 η Ικαρία απετέλεσε τμήμα της ελεύθερης Ελλάδος, αλλά με το πρωτόκολλο του Λονδίνου επανήλθε στους Τούρκους ως προνομιούχος επαρχία. Στις 17 Ιουλίου 1912 οι Ικάριοι επαναστάτησαν και έδιωξαν τους Τούρκους από το νησί. Την 4η Νοεμβρίου του ιδίου έτους η Ικαρία ελευθερώθηκε οριστικά από τον ελληνικό στόλο. Το νησί έχει 8312 κατοίκους.

Άγιος Κήρυκος




Πρωτεύουσα και λιμάνι του νησιού, με 2.545 κατοίκους. Είναι χτισμένος στις ΝΑ ακτές του νησιού, σε ήρεμη πλαγιά με ωραία θέα. Τα σπίτια είναι λευκά χωρίς συγκεκριμένη αρχιτεκτονική ταυτότητα.

Αξιοθέατα αποτελούν:

Η μητρόπολη και ο Αϊ-Νικόλας, που χτίστηκε με χρήματα ναυτικών.

Η αρχαιολογική και λαογραφική συλλογή που στεγάζεται στο κτίριο του Γυμνασίου. Περιέχει πήλινα, ξύλινα και μεταλλικά σκεύη και εργαλεία, ξυλόγλυπτα εικονοστάσια, εικόνες, λιθογραφίες, κ.ά.

Η καταπακτή, κάτω από το ιερό της εκκλησίας του Aγίου Δημητρίου, που σύμφωνα με την παράδοση οδηγεί σε σπηλιά. Εδώ κρύβονταν οι Ικαριώτες στα χρόνια των πειρατικών επιδρομών.

Τα ερείπια από την αρχαία πόλη Δράκανος, σε μικρή απόσταση από τα Θέρμα, ένα χλμ Α από τον Άγιο Κήρυκο, όπου σώζεται τμήμα του τείχους ακρόπολης, Κλασικής Εποχής.

Ο εντυπωσιακός στρογγυλός πύργος, κτίσμα Ελληνιστικής Εποχής (3ου αι. π.Χ.), κοντά στα Θέρμα.

Τα Θέρμα - γνωστό για τις ραδιούχες πηγές. Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι ιαματικές πηγές της Ικαρίας, που είναι της κατηγορίας των αλιπηγών ραδιενεργών. Περισσότερο ραδιενεργές είναι της Αρτέμιδος (754 Mache, 50,4°C), του Απόλλωνος (557 Mache, 45,4°C), Μουσταφά-Λίτζα (350 Mache, 43°C), Κράτσα (240 Mache, 46,8°C) κ.ά. Θερμότερη από όλες (58,7°C), αλλά φτωχότερη σε ραδιενέργεια (8,2 - 9 Mache) είναι η πηγή Θερμό. Στην περιοχή έχουν βρεθεί ερείπια από αρχαία λουτρά.


Τα Θέρμα



Αρμενιστής




Παραλιακός οικισμός, 68 χλμ ΒΔ από τον Άγιο Κήρυκο. Είναι το μοναδικό λιμάνι στο ΒΔ τμήμα του νησιού. Εξυπηρετεί όλα τα χωριά του οροπεδίου των Ραχών.
Αξιοθέατα αποτελούν το ερημικό λιμανάκι του Νας και τα ερείπια αρχαίου ιερού αφιερωμένου στην Ταυροπόλο Αρτέμιδα. Λέγεται ότι σ' αυτή την περιοχή κατοικούσαν οι Ναϊάδες.



Το ερημικό λιμανάκι του Νας


Εύδηλος




Χτισμένο σε πεδινή εύφορη περιοχή, 39,5 χλμ ΒΔ από τον Άγιο Κήρυκο, το παραλιακό αυτό χωριό με τους 726 κατοίκους, έχει απάνεμο τεχνητό λιμάνι και πολύ όμορφες παραλίες.

Αξιοθέατα αποτελούν:

Στο κοντινό χωριό Κάμπος τοποθετούνται τα ερείπια της Οινόης.

Το Αρχαιολογικό Μουσείο Κάμπου - σε ιδιόκτητο κτίριο - περιλαμβάνει γλυπτά και επιτύμβια ανάγλυφα Κλασικής, Ελληνιστικής Εποχής, αγγεία και ειδώλια αρχαϊκά, γεωμετρικά, ελληνιστικά, μεταλλικά αντικείμενα και σκεύη, επιγραφές, νομίσματα και άλλα ευρήματα από την αρχαία Οινόη, 2,5 χλμ Δ από το χωριό Κάμπος.

Τα παλάτια, κατάλοιπα μεγαλόπρεπων βυζαντινών (από το βυζαντινό οικισμό Δολίχνη) κτισμάτων llου και l2ου αι., 3 χλμ Δ, έξω από τον Κάμπο.

Η βυζαντινή εκκλησία της Αγίας Ειρήνης, 11 ου αι., κοντά στα παλάτια, και οι Άγιοι Πάντες, l7ου αι., προς τον Καραβόσταμο, 5 χλμ Α. Τα χωριά της Μεσαριάς Δ, Ακαμάτρα, 2,5 χλμ Ν, Δάφνη, 4 χλμ Ν, Κοσοίκια, 5 χλμ Ν, Στελί και Πετροπούλι, απλωμένα σε κατάφυτη περιοχή με θέα στο πέλαγος.

Το κάστρο της Νικαριάς, σε ύψωμα, πάνω από τα Κοσοίκια, βυζαντινό οχυρό l0ου αι.

Καρκινάγρι

Στο Ν άκρο της Νικαριάς, ψαροχώρι με μικρό λιμάνι και 351 κατοίκους.

Ράχες Χριστού

Ορεινό παλιό κεφαλοχώρι, 61 χλμ Δ από τον Άγιο Κήρυκο, με 1238 κατοίκους. Χτισμένο αμφιθεατρικό, είναι καταπράσινο, με πεύκα, βελανιδιές, οπωροφόρα δέντρα και αμπέλια.
Αξιοθέατα αποτελούν:

Η επιβλητική φύση της ορεινής Ικαρίας και τα χωριά του οροπεδίου των Ραχών, Άγιος Δημήτριος, Προφήτης Ηλίας, Βρακάδες.

Τα Αμμούδια, απότομος βράχος, ψηλά πάνω από το χωριό, αληθινό πέτρινο μπαλκόνι. Από εδώ φαίνεται όλη η Ικαρία και η Σάμος.

Γύρω νησιά




Εικόνες από τους Φούρνους

Φούρνοι. Στον «κόρφο» Σάμου- Ικαρίας-Πάτμου είναι τρία μικρά νησιά, οι Φούρνοι(1.469κατοίκους), η Θύμαινα και ο Άγιος Μηνάς. Οι μετακινήσεις στο εσωτερικό των νησιών γίνονται με τα πόδια. Από τη Χρυσομηλιά - χωριό του νησιού Φούρνοι - καΐκια πηγαίνουν συχνά στη Θύμαινα.



http://hellas.teipir.g

ΡΟΔΟΣ

Στο ψηλότερο σημείο του Κάστρου των Ιπποτών βρίσκεται το εντυπωσιακό Παλάτι των Μεγάλων Μαγίστρων, ο επιβλητικός όγκος του οποίου, καθώς δεσπόζει πάνω στην Παλιά Πόλη της Ρόδου μαγνητίζει τα βλέμματα απ΄ όποιο σημείο κι αν το κοιτάξεις.

Το Παλάτι των Μεγάλων Μαγίστρων ή Καστέλο βρίσκεται στη ΒΔ πλευρά του κάστρου, στο τέλος της Οδού των Ιπποτών, που αποτελεί τον πιο σημαντικό δρόμο της Παλιάς Πόλης αλλά και τον πλέον καλοδιατηρημένο λιθόστρωτο μεσαιωνικό δρόμο στην Ευρώπη, με μήκος 200 μέτρα και πλάτος έξι, ο οποίος έχει χαραχτεί πάνω στην αρχαία οδό που οδηγούσε στην Ακρόπολη του Κάστρου.

Το Καστέλο θεμελιώθηκε στα τέλη του 7ου αιώνα μ.Χ. από τους Βυζαντινούς και αποτελούσε την Ακρόπολη του Φρουρίου. Ο θρύλος θέλει να έχει χτιστεί πάνω στα θεμέλια του ναού του θεού Ήλιου

Οι Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννη ή Ιωαννίτες Ιππότες μετά την κατάληψη της Ρόδου το 1309 το ανακατασκεύασαν προκειμένου να γίνει η επίσημη κατοικία του εκάστοτε Μεγάλου Μάγιστρου του τάγματος τους. Εκτός όμως από ανάκτορο αποτελούσε και διοικητικό κέντρο του ιπποτικού κράτους αλλά και φρούριο, καθώς η ισχυρή του οχύρωση πρόσφερε πολλές φορές την προστασία του στον ντόπιο πληθυσμό κατά τη διάρκεια των αλλεπάλληλων εισβολών από τους πολυάριθμους εχθρούς, που επιβουλεύονταν τη Ρόδο. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι στην πολιορκία των Τούρκων το 1522, όταν πλέον αλώθηκε η Ρόδος, παρέμεινε σχεδόν ανέπαφο χάρη στην εξαιρετική του κατασκευή.

Το Παλάτι των Μεγάλων Μαγίστρων είναι ένα ορθογώνιο επιβλητικό κτίριο βγαλμένο θαρρείς από τις ζωγραφιές των παιδικών παραμυθιών. Οι διαστάσεις του είναι 80Χ75 μ. και είναι χτισμένο γύρω από μια μεγάλη εσωτερική αυλή με διαστάσεις 50Χ40 μ. Στο ισόγειο υπήρχαν οι βοηθητικοί χώροι, οι κουζίνες, οι αποθήκες και οι στάβλοι ενώ στον πάνω όροφο υπήρχαν οι επίσημες αίθουσες, η μεγάλη αίθουσα του Συμβουλίου, η τραπεζαρία και τα ιδιαίτερα διαμερίσματα του Μεγάλου Μαγίστρου, γνωστά με την ονομασία «Μαργαρίτες». Η είσοδος του Παλατιού είναι εντυπωσιακή και την κοσμούν δύο επιβλητικοί ημικυκλικοί πύργοι με επάλξεις καθώς και ο θυρεός του Μεγάλου Μαγίστρου.

Το Παλάτι των Μεγάλων Μαγίστρων άντεξε σχεδόν σ’ όλες τι επιθέσεις των εχθρών αλλά έπεσε σε μαρασμό κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας (1522-1912), όταν οι κατακτητές το μετέτρεψαν σε φυλακή κι αργότερα το άφησαν να ρημάξει.

Η ιστορία όμως του επεφύλασσε ακόμη χειρότερη μοίρα. Το έτος 1865 καταστράφηκε σχεδόν συθέμελα όταν ανατινάχτηκε μια πυριτιδαποθήκη, που βρισκόταν στα υπόγεια του διπλανού ναού του Αγίου Ιωάννη. Όρθιοι έμειναν μόνο οι πύργοι της εισόδου.

Το Παλάτι γνώρισε νέες δόξες όταν κατά τη διάρκεια της Ιταλοκρατίας στα Δωδεκάνησα (1912-1948) ο Ιταλός διοικητής Ντε Βέτσι (De Vecci) αποφάσισε να το ανακατασκευάσει με βάσει τα αρχικά σχέδια που κατάφεραν να ανακαλύψουν και να το μετατρέψουν σε επίσημη κατοικία του εκάστοτε Ιταλού Διοικητή αλλά και θερινό ανάκτορο για τον Ιταλό βασιλιά Βιτόριο Εμανουέλε τον Γ΄ και αργότερα τον Μπενίτο Μουσολίνι.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα μωσαϊκά πατώματά του που είναι στρωμένα με ψηφιδωτά, αρχαίας, ρωμαϊκής και βυζαντινής τεχνοτροπίας, τα οποία έφεραν οι Ιταλοί από την Κω καθώς και η συλλογή επίπλων δυτικής τεχνοτροπίας του 16ου και 17ου αιώνα. Την εσωτερική αυλή κοσμούν πολλά αγάλματα της ελληνιστικής και ρωμαϊκής περιόδου ενώ ξεχωρίζουν οι αίθουσες αναμονής, υποδοχής, μουσικής, χορού και η αίθουσα του ψηφιδωτού της Μέδουσας.

Στις αίθουσες του ισογείου παρουσιάζονται σήμερα μόνιμες εκθέσεις. Η μία βρίσκεται σε αίθουσα της βορινής πλευράς του παλατιού και η δεύτερη σε αίθουσα της νοτιοδυτικής πλευράς και τα θέματά τους είναι παρμένα από την πόλη της Ρόδου από την ίδρυσή της έως και το 1522.

Στη θέση που βρίσκεται το παλάτι, σύμφωνα με τις ενδείξεις που υπάρχουν ήταν κτισμένο το αρχαίο ιερό του Ήλιου. Επίσης στο ίδιο σημείο βρισκόταν και η «Κάτω Ακρόπολη» της αρχαίας Ρόδου.

http://www.rodosislandinfo.gr/

Ο ΚΟΛΟΣΣΟΣ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ

Ο Κολοσσός της Ρόδου

ΚΟΛΟΣΣΟΣ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΦΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Η πόλη της Ρόδου γεννήθηκε στο ΒΑ του νησιού το έτος 408 π.Χ. από την ένωση των τριών πόλεων του νησιού, την Ιαλυσό, την Κάμιρο και την Λίνδο.
Στην αρχαία Ρόδο – την κάλλιστην των ελληνίδων πόλεων- όπως την αποκαλούν οι ιστορικοί, υπήρχαν Πρυτανεία, Αγορές, Στοές, Νεώρια, Στάδια, Ωδεία, Φιλοσοφικές και Ρητορικές σχολές, πέντε μεγάλα λιμάνια και τουλάχιστον 3.000 αγάλματα.
Το αριστούργημα όμως όλων ήταν ο Κολοσσός. Φιλοτεχνήθηκε γύρω στα 293 από τον Λίνδιο Χάρη, μαθητή του Λυσίππου. Ηταν ένα τεράστιο χάλκινο άγαλμα του πολιούχου θεού Ηλίου, ψηλό 70 πήχες (31μ. περίπου). Οι Ρόδιοι πούλησαν (300 τάλαντα) τις πολιορκητικές μηχανές του Δημητρίου όταν έπαψε την πολιορκία και έφυγε ηττημένος και έκαμαν το άγαλμα που η κατασκευή του κράτησε 12 χρόνια. Για το άγαλμα μιλούν αρχαίοι αλλά και μεσαιωνικοί συγγραφείς. Έμεινε στη θέση του μόνο 66 χρόνια και έπεσε στο σεισμό του 227 δεν το ξαναέστησαν όμως φοβούμενοι κάποιο χρησμό μας λέει ο Στράβωνας. Εννιά αιώνες έμεινε πεσμένος ο κολοσσός ώσπου το 653 μ.Χ τον πήρε ο χαλίφης Αράβων Μωαβίας, και το πούλησε για χαλκό σ’ έναν Εβραίο από την Έδεσσα που χρειάστηκε 900 καμήλες για να τον μεταφέρει.

Το πρόβλημα που απασχολεί τους σημερινούς ερευνητές είναι πού ήταν στημένος ο κολοσσός. Παρεξηγώντας μια φράση του επιγράμματος, που ήταν χαραγμένο στη βάση του κολοσσού, κι έλεγα ότι τον τοποθέτησαν «όχι μόνο πάνω από το πέλαγος αλλά και στη ξηρά» φαντάστηκαν ότι στεκόταν στην είσοδο του λιμανιού με ανοιχτά τα σκέλη πατώντας με το ένα πόδι στο ένα άκρο του λιμανιού και με το άλλο στο απέναντι, ενώ ψηλά με σηκωμένο χέρι κρατούσε φως σαν φάρος για τα καράβια που περνούσαν να μπουν στο λιμάνι. Από τον 16ο αιώνα παρουσιάστηκε μια τέτοια γκραβούρα που έχει επικρατήσει ως σήμερα

Νεώτεροι μελετητές όμως θεωρούν αδύνατο να βρισκόταν κοντά στη θάλασσα και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το μόνο σημείο που θα μπορούσε να στηθεί είναι ο περίβολος ενός ναού, και το πιο πιθανό στο Ιερό του Θεού Ήλιου όπου σήμερα βρίσκεται το παλάτι του μεγάλου Μαγίστρου των Ιπποτών. Εκεί κοντά άλλωστε βρέθηκε ένα ωραίο κεφάλι του Ηλίου, μαρμάρινο, με σπασμένες ακτίνες που σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο της Ρόδου. Επίσης με τον τρόπο που τον περιγράφει ο Στράβωνας φαίνεται καθαρά ότι τον είδε στη στεριά: «βρίσκεται δε τώρα σπασμένος από τα γόνατα κι έπεσε από σεισμό». Αν ήταν στη θάλασσα θα χανόταν εντελώς ή θα φαινόταν μόνο ένα μέρος, πράγμα που θα ανέφερε ο συγγραφέας.
Ο κολοσσός της Ρόδου ήταν ένας ύμνος στη Τέχνη και στην Ελευθερία.

http://www.rodosislandinfo.gr/

ΠΗΛΙΟ

Πήλιο, αγαπημένο μέρος των Ελλήνων.
Ποιός δεν ονειρεύετε να πάει το ταξίδι του μήνα του μέλιτος στο Πήλιο.....


το Πήλιο, ενα μέρος που κάθε Έλληνα επιθυμει να επισκεφτει έστω μία φορα στη ζωή του.
Πολλοί είναι που ονειρεύμονται να κάνου το ταξίδι του μέλιτος στο Πήλιο. Και τους δίνω απόλυτα δίκαιο.
Δεκαπέντε χρόνια στο βουνό αυτό μου'χουν χαρίσει τα καλύτερα χρόνια τις ζωής μου
και τους καλύτερους φίλους.
Το χερσόνισο πλάϊ του Βόλου ενδιάμεσα θεσσαλονίκη και Αθήνα, η ασπίδα της Θεσσαλίας από το Αιγαίο έχει μία εντελός δική της ζωή. Αν είμαστε ευγενικοί μαζί του, θα μας χαρίσει την ομορφιά του.
Σας παίρνω μαζί μου λοιπόν, στη Ζαγορά στη βρειοανατολική πλευρά.




Δεν υπάρχουν πολλά μέροι σε αυτή τη πλευρά του Πηλίου που δεν ακούς νερό να τρέχει σε ρυάκια και ποταμάκια, σε καταράκτες και λιμνούλες. Τα δάση είναι γεμάτα καστανιές και οξιές και τεράστια παμπάλαια πλατάνια. Απο'δώ έρχονται τα γνωστά Ζαγοριανά μήλα και ο Αγροτικός συνεταιρισμός της Ζαγοράς είναι από τους πιο μεγάλους συνεταιρισμούς της Ευρώπης. Η πλαγιά γύρω από το χωριό θυμίζει χιονισμένο τοπίο κάθε άνοιξη όταν ανθίζουν οί μηλιές.

Εδώ στο Πήλιο θα καταλάβετε διαφορά στο κλίμα με άλλα μέρη της Ελλάδος. Έχουμε τέσσερης εποχές του χρόνου, χειμώνα με πολλά χιόνια, άνοιξη με εκρηκτική άνθηση και βλάστηση, καλοκαίρι με δροσιά στη Ζαγορά και τη ζέστη των νησιών στο Χορευτό και φθινόπωρο με όλα τα χρώματα της φωτιάς στα φύλλα των δέντρων, κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινό...


"Villa Gayanni" previous Villa Konstantinidis. Ενα παραδοσιακό αρχοντικό στη Ζαγορά έχει τρείς ορόφους και μοιάζει πιό πολύ με ένα μικρό κάστρο. Ο πρώτος και ο δεύτερος όροφος έχουν πολύ μικρά ανοίγματα/παραθυράκια ενώ ο τρίτος όροφος που χρησιμοπιόταν ως καλοκαιρινή κατοικία είναι μία ελαφρή κατασκευή με μεγάλα παράθυρα και μπαλκόνια και χύλινα δοκάρια για να υποστιρίξει τη σκεπή. Παραθυράκια με τζάμια βιτρό δίνει μία χαρακτεριστική ώψη στα σπίτια αυτά.
"Villa Drakopoulou", ne




Γύρο από το 19ο αιώνα αρχίζουν τα αρχοντικά να έχουν νεοκλασικά στοιχεία στην αρχιτεκτονική. Τα περισσότερα βλέπετε στο κεντρικό δρόμο του χωριού. Η αρχιτεκτονική τους μας διηγείται ίστορίες από παλιές εποχές που η Ζαγορά ήταν ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο με μεγάλη σημασία για την Ελλάδα. Σήμερα, πολλά είναι άδεια και εγκαταλελειμμένα.


Τα μεγάλα χωριά του Πηλίου είναι σαν αληθηνά μουσεία για λαϊκή τέχνη και αρχιτεκτονική. Τα αρχοντικά σπίτια όλων των εποχών, οι εκκλισίες με τις χυλόγλυπτες εικονοστάσεις και τις θαυμάσιες τοιχογραφίες, τα καλερίμια, οι πλατείες με τα μεγάλα πλατάνια, οι πέτρινες βρύσες και οι πετρόχτιστες γέφυρες μας δημιουργεί ένα εξεραιτικό τοπίο.
Η φύση, τόσο άγριο, με καθόλου εύκολη πρόσβαση και με άφθονη πρασινάδα μέχρι τις παραλίες του Αιγαίου. Αυτή τη ανατολίκή πλευρά του Πηλίου γεμάτο ηρεμία και ησυχία, με γραφικά χωριά και μοναχικές παραλίες.

΄Ένα μοναδικό θάυμα - Πήλιο



Δεν υπάρχει γωνία εδώ που να μην ακούτε νερό να τρέχει, παντού θα βρείτε παλιές με πλινθόκτιστες βρύσες να δροσιστείτε.


Η μυθολογία λέει οτι εδώ στο Πήλιο έμαθε ο Ασκλήπιος τη τέχνη της ιατρικής από το Κένταυρο Χείρωνα.
Υπάρχουν πάνω από 2000 θεραπευτικά βότανα στο βουνό.
Ταξίδι γύρο του Πηλίου εδώ




Οι κορυφές του Πηλίου είναι το Πλιασίδη, 1548 μ, και ο Πουριανός Σταυρός, 1610 μ, στη βόρεια πλευρά του Βουνού.
Κόντά στη κορυφή θα βρείτε τις Αγριολεύκες, 1200 μ. Ένα αξιόλογο χιονοδρομικό κέντρο για σκί.
Το κέντρο έχει 6 πίστες και 5 λίφτ.
Πολλές φορές η χιονόπτωση εδώ πάνω φτάνει τα 2-3 μέτρα μέσα σε μία νύχτα το χειμώνα. Θέλετε περίπου μισή όρα με αυτοκίνητο από τη Ζαγορά να φτάσετε εδώ και να απολαμβάνετε τα αγαπημένα σπόρ, σκί, σνόου-μπόρντ, κρός-κάντρι σκί, ζεστή σοκολάτα, κόσμος....

Το χωριό μας, η Ζαγορά, βρίσκεται στη βόριο-ανατολική πλυρά του Πηλίου. Η Ζαγορά έχει μία σημαντική θέση στην ιστορία των Ελλήνων. Στα χρόνια της τουρκοκρατίας η Ζαγορά εξελίχθηκε σε ένα σηματικό κέντρο εμπορίου και πολιτισμού. Η κύρια παραγωγή ήταν τότε η καλλιέργια και παραγωγή της μετάξης, που εξαγόταν από το λιμάνι του Χορευτού στην Ευρώπη, Αίγυπτο και Μικρα Ασία.


Η Ζαγορά είχε πλουτήσει και μπόρεσε να αγοράσει κάποια προνόμια από τους Τούρκους. Γι'αυτό το λόγο κατάφεραν να ανοίξουν σχολεία εδώ ενώ αλλού το ελληνικό σχολείο ήταν απαγορευμένο. Ο γνωστός ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης ο Ρήγας Φεραίος έκανε εδώ στη Ζαγορά τις σπουδές του. Το σχολείο του Ρήγα, "το Ελληνομουσείο" λειτουργεί σήμερα σαν λαϊκό μουσείο, με εκθέσεις για την ιστορία του τόπου αλλά και με εκθέσεις καλλιτεχνικών έργων.

Η πασίγνωστη βιβλιοθήκη της Ζαγοράς, που ξεκίνησε εδώ και βρίσκεται σήμερα
στο κέντρο της Ζαγοράς, φιλοξενεί σπάνια βιβλία και χειρόγραφα από τη πρώτη χιλιετία μ.Χ.



Στη Ζαγορά υπάρχουν τέσσερις συνοικισμοί και τέσσερις μεγάλες εκκλησίες. Στης μεγάλες πλατείες θα βρείτε πολλά εστιατόρια και ταβέρνες, καφετέριες και καφενία κάτω από τα παλιά τεράστια πλατάνια.

Εδώ θα απολαύσετε το τσιπουράκι σας με εκλεκτούς μεζέδες ή το σπετζοφάϊ με ντόπια λουκάνικα, κουνέλι, γίδα βραστί, κατσικάκι λεμονάτο και πολλά άλλα. Η πλατεία του Αγ. Γεωργίου είναι η πιό μεγάλη, με την πανέμορφι εκκλησία και τη διάσημη βιβλιοθήκη.
Το καλοκαίρι έχουμε τα πανηγύρια της Αγ. Κυριακής και της Αγ. Παρασκευής με παζάρι, μουσική και χορό.. .



Φυσικά υπάρχουν εδώ ότι θα χρειαστείτε για την άνεσή σας στη διαμονή σας στη Ζαγορά, ταχυδρομείο, τράπεζα, ΑΤΜ,
σούπερ-μάρκετ, Κέντρο Υγείας, ιδιωτικούς ιατρούς, οδοντίατρο, λεωφορεία, ταξί...κ.α.


15 λεπτά κάνει το λεωφορείο ή το αυτοκίνητο για τη Παραλία του Χορευτό. Ο δρόμος περνάει από τα περιβόλια των Ζαγοριανών με ελιές, μηλιές, πορτοκαλιές αχλαδιές, κερασιές καιι πολλά άλλα.
Το Χορευτό ήταν παλιά ένα σημαντικό λιμάνι για εισαγωγές και εξαγωγές. Σήμερα υπάρχει μόνο μία πεντακάθαρη μεγάλη παραλία.

Εδώ υπάρχουν επίσης πολλά δέντρα και λουλούδια, εστιατόρια, ταβέρνες, καφετέριες και μπαράκια τα καλοκαίρια. Μαγαζια, με φρέσκο ψάρι, φρεσκο ψωμί και πίτες και γλυκά. Ακόμα και το χειμώνα είναι ανοικτά μια-δύο ταβέρνες.


Και βόρεια και νότια από τη παραλία του Χορευτού υπάρχουν αρκετές μικρές όμορφες παραλίτσες συνδεμένες με μονοπάτια. Η θάλασσα είναι παντακάθαρη, οι παραλιες με χαλίκι ή άμμο και σχεδόν όλες οι παραλίτσες έχουν δέντρα στα οποία θα βρείτε σκιά ςτις ζεστές μέρες του καλοκαιριού.


www.villagayannis.gr/

ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ

Η Κεφαλονιά είναι ένα νησί που εντυπωσιάζει κάθε επισκέπτη του με τις ανεπανάληπτες φυσικές ομορφιές, τα ιστορικά μνημεία και την εγκάρδια φιλοξενία των κατοίκων.
Είναι το μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος των Ιόνιων Νησιών, με έκταση 730 τ. χλμ. Βρίσκεται απέναντι από το άνοιγμα του Πατραϊκού Κόλπου, νότια από τη Λευκάδα και βόρεια από τη Ζάκυνθο. Είναι ένα νησί με έντονες αντιθέσεις. Καταπράσινες εύφορες εκτάσεις, απόκρημνες πλαγιές, δαντελωτές ακρογιαλιές, χρυσαφένιες αμμουδιές, κόλποι, λιμανάκια και γραφικά χωριά. Όλα αυτά δημιουργούν τη μοναδική φυσιογνωμία του νησιού.
Η Κεφαλονιά είναι το πιο ορεινό νησί του Ιονίου. Το σημαντικότερο βουνό είναι ο Αίνος, με υψηλότερη κορυφή το Μεγάλο Σωρό (1626 μ. υψόμετρο). Ο ορεινός όγκος του Αίνου με την πλούσια χλωρίδα και πανίδα έχει χαρακτηριστεί ως Εθνικός Δρυμός από το 1962. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό είναι το ελατοδάσος. Επίσης, τα διάφορα είδη θάμνων που συναντάμε στο βουνό κερδίζουν βλέμματα θαυμασμού, ενώ στο δρυμό βρίσκουν καταφύγιο η αλεπού, ο λαγός, το κουνάβι, και σπάνια είδη ορνιθοπανίδας, όπως η πετροπέρδικα και ο φιδαετός.
Εκτός από τις αστείρευτες φυσικές ομορφιές η Κεφαλονιά, έχει να επιδείξει και μια πλούσια ιστορική διαδρομή, η οποία αποτυπώνεται στα αξιόλογα ιστορικά μνημεία, τα φρούρια και τους αρχαιολογικούς χώρους που συναντάμε κατά την περιήγησή μας στο νησί.
Οι Επτανήσιοι ξεχωρίζουν για τη θρησκευτική τους πίστη. Οι εκκλησίες και τα μοναστήρια που υπάρχουν στο νησί και οι θρύλοι που συνδέονται με την ίδρυση κάποιων από αυτά, αποτυπώνουν τη πίστη των Κεφαλλονιτών. Κατί που φαίνεται ιδιαίτερα στον τρόπο που τιμούν τον Άγιο Γεράσιμο, τον προστάτη Άγιο του νησιού.
Γενικότερα, οι Κεφαλλονίτες ξεχωρίζουν για τη ζωντάνια τους και τα φιλικά τους συναισθήματα. Η κουλτούρα τους, όπως συμβαίνει και σε όλα τα Επτάνησα, έχει επηρεαστεί από τους Ενετούς οι οποίοι υπήρξαν κυρίαρχοι των Ιόνιων νησιών για πολύ καιρό. Η μουσική και ο χορός αποτελούν αναπόσπαστα κομμάτια της ζωής τους, ενώ η φιλοξενία τους είναι υποδειγματική.
Οι τουριστικές υποδομές του νησιού βελτιώνονται χρόνο με το χρόνο. Η Κεφαλονιά έχει εξελιχθεί σ’ ένα τουριστικό θέρετρο υψηλών προδιαγραφών. Κάθε χρόνο χιλιάδες τουρίστες από κάθε γωνιά της γης επισκέπτονται το νησί για να γνωρίσουν τις καλλονές του και τα μυστήρια του…
Είναι ένα από τα ομορφότερα και διασημότερα νησιά της Ελλάδας, το οποίο ενέπνευσε και τους παραγωγούς του Χόλυγουντ που γύρισαν εδώ την ταινία ΄΄Το μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι΄΄ το οποίο γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία.
Προγραμματίστε τις διακοπές σας στην πανέμορφη Κεφαλονιά και αφήστε την να σας κατακτήσει…
www.poseidonapartments.com



ΜΟΡΦΟΛΟΓΙΑ
Το Νησί της Κεφαλονιάς έχει μια πολύ ιδιαίτερη μορφολογία, με αινιγματικές σπηλιές, παράξενους βράχους πλαγιές με δέντρα, τις ασημένιες ακτές και επιβλητικά βουνά.

ΕΠΟΧΕΣ
Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, που θεωρείτε ως υψηλή περίοδος τουριστικής προσέλευσης στο νησί, η Κεφαλονιά γίνεται τουριστικό κέντρο που προσελκύει επισκέπτες από όλο τον κόσμο.



ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ
Η γέφυρα του Δράπανου, οι καταβόθρες, ο φάρος των Αγίων Θεοδώρων, το μοναστήρι του Αγίου Ανδρέα και το βουνό Αίνος, στο Αργοστόλι.
Το μοναστήρι της Παναγίας των Θεμάτων στην Αγία Ευφημία.
Το ενετικό κάστρο και ο τοίχος καθώς επίσης και η εκκλησία του προφήτη Ηλία στην ʼσσο.
Το μοναστήρι της Παναγίας των Σισσίων, η εκκλησία της Αγίας Μαρίνας και τα χωριά Μαρκόπουλο, Μουσάτα και Ελειού στα Βλαχάτα.
Το κάστρο παλαιοκαστρο, το σπίτι του Λασκαράτου, τα μοναστήρια της Παναγίας στον Κεχριώνα, Παναγίας στο Κορωνάτο, Αγίας Παρασκευής, Κηπουραίων και Ταφιού και η περιοχή της Κοντογεννάδας στο Ληξούρι.
Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στα Λουρδάτα.
Το μοναστήρι της Παναγίας του ʼτρου και οι κυκλώπειοι τοίχοι στον Πόρο.
Η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα, το ρωμαϊκό λουτρό, το μοναστήρι της Παναγίας των Αγριλίων και η αρχαία πόλη στη Σάμη.
Η εκκλησία της Παναγίας, τα χωριά Λακύθρα και Κουρκουμελάτα και το Ενετικό Φρούριο του Αγίου Γεώργιου στα Σβορωνάτα.
Τα ερείπια του ρωμαϊκού μεγάρου, οι καταστροφές του Δωρικού Ναού του Απόλλωνα και το παλαιό χωριό στη Σκάλα.
Τα ερείπια του παλαιοχριστιανικού Ναού, το μοναστήρι της Παναγίας της Πλατυτέρας, η εκκλησία του Αγίου Γερασίμου και τα αρχαία πέτρινα λουτρά στο Φισκάρδο.



ΜΟΥΣΕΙΑ
Το αρχαιολογικό Μουσείο, η Κοργιαλένιος Βιβλιοθήκης και η συλλογή Βυζαντινών εικόνων στο Αργοστόλι.
Η Δημοτική βιβλιοθήκη με συλλογή από βιβλία πολύ παλιών εκδόσεων στο Ληξούρι.
ΦΥΣΗ
Η λίμνη του Κούταβου και η σπηλιά του Αγίου Γερασίμου στο Αργοστόλι.
Η πολύ γνωστή Κουνόπετρα και το σπήλαιο Δρακοσπηλιά στο Ληξούρι.
Η πηγή του Καραβόμυλου και τα σπήλαια: Ζερβάτη, Μελισσάνη, Δρογκαράτη, Αγγαλάκι στη Σάμη.
Το σπήλαιο Σάκος στη Σκάλα.
Τα σπήλαια στο Φισκάρδο.
ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ/ΑΝΑΨΥΧΗ
Αν διαθέτεις βάρκα θα έχεις την ευκαιρία να επισκεφθείς όλες τις ακτές της Κεφαλονιάς ή του γειτονικού Νησιού της Ιθάκης. Μπορείτε να αγκυροβολήσετε στη μαρίνα του Φισκάρδου, Σάμης, Αργοστολίου, Αγίας ευφημίας, Ληξουρίου και Πόρου.


ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ
Στο Νησί της Κεφαλονιάς μπορείς να βρεις πολυάριθμες παραδοσιακές ταβέρνες, εστιατόρια, καφετέριες και μπαρ για να διασκεδάσεις.

ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ
Το θεατρικό φεστιβάλ στις 15 Ιουλίου, ο εορτασμός της Ένωσης των επτανήσων με την υπόλοιπη Ελλάδα στις 21 Μαΐου, οι πολιτιστικές εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και η λιτανεία του Αγίου Γερασίμου στις 16 Αυγούστου και στις 20 Οκτωβρίου στο Αργοστόλι.
Το πανηγύρι της Παναγίας στις 15 Αυγούστου στην Αγία Ευφημία, στο Ληξούρι και στην ʼσσο.
Οι πολιτιστικές εκδηλώσεις του καλοκαιριού στον Πόρο.
Το πανηγύρι της Παναγίας των Αγριλίων στις 23 Αυγούστου στη Σάμη.
Το πανηγύρι του Αγίου Γερασίμου στις 16 Αυγούστου, το καρναβάλι, η Καθαρά Δευτέρα, ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς και οι αθλητικές εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού στη Σκάλα.
Το πανηγύρι της Παναγίας στις 8 Σεπτεμβρίου στο Φισκάρδο.

ΤΟΠΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ
Στο Νησί της Κεφαλονιάς μπορείς να αγοράσεις θυμαρίσιο μέλι , το πολύ γνωστό κρασί ρομπόλα, τυροκομικά προϊόντα, κέικ, κουλούρια με γλυκάνισο και άρωμα από τα πεύκα του Αίνου.

ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΟΛΕΙΣ/ΧΩΡΙΑ
ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ
Το Αργοστόλι είναι η πρωτεύουσα του Νησιού της Κεφαλονιάς και είναι ιδανικό θέρετρο για διακοπές. Μετά το σεισμό του 1953, η πόλη ξαναχτίστηκε και τώρα έχει ευρύχωρες πλατείες καθώς και μεγάλα δημοτικά κτίρια σε παραδοσιακό στυλ, δημιουργώντας μια πανέμορφη εικόνα.
ΛΗΞΟΥΡΙ
Το Ληξούρι είναι η δεύτερη μεγάλη πόλη της Κεφαλονιάς και είναι χτισμένη σε κοντινή απόσταση από την αρχαία πόλη της Πάλης. Το Ληξούρι είναι μια σύγχρονη πόλη με νέα κτίρια, με μεγάλους δρόμους και ευρύχωρες πλατείες.
ΣΑΜΗ
Η Σάμη είναι το μεγαλύτερο λιμάνι της Κεφαλονιάς. Οι καθαροί και μεγάλοι δρόμοι, το πανέμορφο παραλιακό τμήμα της πόλης και τα περιποιημένα κτίρια σε συνδυασμό με την φυσική ομορφιά, με τις ενδιαφέρουσες καταβόθρες και τα αρχαιολογικά μνημεία, συνθέτουν μια πολύ ελκυστική εικόνα και γι’ αυτό η Σάμη είναι ένα από τα πιο δημοφιλή τουριστικά θέρετρα.
ΦΙΣΚΑΡΔΟ
Το Φισκάρδο είναι μια πολύ γραφική περιοχή με έντονη τουριστική κίνησης. Χτισμένο στο εσωτερικό του κόλπου, το Φισκάρδο θεωρείται μια πόλη θαυμάσιας φυσικής ομορφιάς.
ΑΓΙΑ ΕΥΦΗΜΙΑ
Η Αγία ευφημία είναι μια παραλιακή πόλη που αποτελείται από πολλά μικρά χωριά όπως: τα Μακρυώτικα, τα Ποταμιανάτα, τα Διβαράτα, τα Δρακοπουλάτα και τα Φερεντινάτα. Λόγω των κρυστάλλινων νερών των παραλιών της και της φυσικής ομορφιάς της, αρχίζει σιγά-σιγά να γίνεται ένα πολύ δημοφιλές τουριστικό θέρετρο.
ΠΟΡΟΣ
Ο Πόρος είναι το κεντρικό λιμάνι και μια από τις πιο δημοφιλής περιοχές του Νησιού της Κεφαλονιάς. Επειδή βρίσκεται σε ένα από τα πιο προνομιακά τμήματα του Νησιού, η περιοχή του Πόρου αποτελεί πόλο έλξης πολλών τουριστών.

www.hotelanastazia.gr/

ΣΙΦΝΟΣ

Η Σίφνος κατά τον Πλίνιο ονομαζόταν αρχικά "Μεροπία" και "Άκις", κατά δε τον Στέφανο τον Βυζάντιο "Μερόπη". Το σημερινό όνομά της έλαβε κατ΄ άλλους από τον Σίφνο, γιο του μυθικού αττικού ήρωα Σουνίου, κατ΄ άλλους από το επίθετο "σιφνός" (= κενός), ίσως από τις αρχαίες σήραγγες μεταλλείων) και κατ΄ άλλους εκ του "σιφνείς" ΄(= ασπάλαξ).
Νοτιοανατολικά της σημερινής Απολλωνίας, στο λόφο του Αγ. Ανδρέου βρίσκονται διπλά τείχη προελληνικής Ακρόπολης, που αποδεικνύουν την ύπαρξη πόλης από εκείνη την εποχή αγνώστου όμως ονόματος. Το εξωτερικό τείχος μοιάζει μ΄ εκείνο της Τροίας και της Μυκηναϊκής εποχής. Στο ίδιο σημείο βρέθηκαν πολλά αγγεία και τάφοι της ίδιας ιστορικής περιόδου.
Πρώτοι κάτοικοι της νήσου πιθανολογούνται οι Κάρες και οι Κρήτες. Ο Ηρόδοτος θεωρεί ότι ήταν οι Ίωνες, άποικοι των Αθηναίων. Στους κλασικούς χρόνους στη νήσο υπήρχε σπουδαία πόλη που ο Ηρόδοτος την αποκαλεί "Άστυ". με περικαλλή κτίρια, που εντοπίσθηκε στη σημερινή θέση "Σεράλια" ή "Κάστρο" (στ΄ ανατολικά). Στη πόλη αυτή υπήρχε Πρυτανείο, "Λευκόφρυξ Αγορά", κτισμένη από παριανό λευκό μάρμαρο, μεγάλος ναός και θέατρο του Διονύσου.
Η αρχαία Σίφνος είχε γίνει πολλή γνωστή από τα χρυσωρυχεία και αργυρωρυχεία της, από τα οποία οι Σίφνιοι είχαν γίνει πολύ πλούσιοι. Αργότερα όμως είτε λόγω εξάντλησης κοιτασμάτων, είτε λόγω κατακλυσμού των σηράγγων από θάλασσα περιέπεσε σε δεινή φτώχεια.

Στην περιοχή Καμάρες βρίσκεται το λιμάνι του νησιού το οποίο απέχει 6 χλμ. από την Απολλωνία.. Είναι το μεγαλύτερο παραθαλάσσιο χωριό του νησιού. Με τις μοναδικές φυσικές ομορφιές του και τον γραφικό οικισμό του, αποτελεί πόλο έλξης για πολλούς επισκέπτες κάθε χρόνο που το προτιμούν ως τόπο διαμονής.
Οι Καμάρες, πήραν το όνομά τους από τις πολλές σπηλιές που υπήρχαν παλαιότερα στην περιοχή και συγκεκριμένα στη βραχώδη νότια ακτή. Σήμερα, στη θέση αυτών των καμάρων – σπηλαίων, έχει κτιστεί ένας μικρός γραφικός οικισμός και τα ΄΄σύρματα΄΄ οι υπόγειες αποθήκες στις οποίες φυλάσσονται οι ψαρόβαρκες το χειμώνα.
Ο κεντρικός οικισμός των Καμάρων εκτείνεται στη δεξιά πλευρά του ομώνυμου όρμου, όπου βρίσκεται και το λιμάνι του νησιού. Γύρω του έχει αναπτυχθεί ένα σημαντικό εμπορικό κέντρο. Καταστήματα με τουριστικά είδη, για να αγοράσετε σουβενίρ από τη Σίφνο. Καφετέριες, εστιατόρια και ζαχαροπλαστεία λειτουργούν κατά μήκος της παραλιακής.
Κατά την περιήγησή σας στις Καμάρες θα δείτε την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που ιδρύθηκε το 1785 και είναι το παλαιότερο κτίσμα της περιοχής. Αξίζει να επισκεφθείτε και τις εκκλησίες της Αγίας Μαρίνας και του Αγίου Συμεών. Ενώ στο δρόμο προς την Απολλώνια βρίσκεται το μοναστήρι των Αγίων Αναργύρων κι ακριβώς απέναντί του τα λείψανα ενός αρχαίου Πύργου.
Στους πρόποδες του βουνού Άγιος Συμεών αναπτύσσεται ο οικισμός της Αγίας Μαρίνας ή Πέρα Μπάντα, όπως τον αποκαλούν οι ντόπιοι. Εκεί λειτουργούν αρκετά ενοικιαζόμενα δωμάτια και ταβέρνες.
Οι Καμάρες διαθέτουν μια υπέροχη αμμουδιά με χρυσαφένια αμμουδιά και καταγάλανα νερά. Υπάρχει και δυνατότητα για θαλάσσια σπορ.


Η παραλία Πλατύς Γιαλός είναι η κοσμικότερη πλαζ του νησιού. Βρίσκεται στη νότια πλευρά του νησιού σε απόσταση 12 χλμ. από την Απολλωνία. Είναι η ωραιότερη παραλία της Σίφνου και μια από τις μεγαλύτερες αμμουδιές των Κυκλάδων, γι' αυτό και συγκεντρώνει τον περισσότερο κόσμο. Χαρακτηριστικό της είναι ότι βρίσκεται στην ασφαλή αγκαλιά ενός κόλπου και δεν τη πιάνει ποτέ μελτέμι. Γύρω από την υπέροχη παραλία εκτείνεται ο ομώνυμος οικισμός. Εδώ λειτουργούν πολλά ξενοδοχεία και συγκροτήματα ενοικιαζόμενων δωματίων. Μετά το μπάνιο σας μπορείτε να γευματίσετε στις παραλιακές ταβέρνες που σερβίρουν φρέσκα ψάρια, ψητά και παραδοσιακά πιάτα.
Στη δυτική πλευρά του νησιού βρίσκεται το μικρό παραθαλάσσιο χωριό Βαθύ. Ο κλειστός ομώνυμος όρμος προστατεύει το γραφικό οικισμό που αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα κυκλαδίτικης αρχιτεκτονικής.
www.altergreece.gr/

ΑΝΤΙΠΑΡΟΣ

Η Αντίπαρος το μικρό, πανέμορφο νησάκι των Κυκλάδων, βρίσκεται νοτιοδυτικά της Πάρου και απέχει από αυτή μόλις ένα ναυτικό μίλι. Το έδαφος του νησιού είναι κυρίως πεδινό.
Η Αντίπαρος έχει αποκτήσει παγκόσμια φήμη χάρη στις φυσικές ομορφιές της, τη γραφικότητα του οικισμούς της και στο σπήλαιο με τους εντυπωσιακούς σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Τα τελευταία χρόνια το νησί έχει εξελιχθεί σ’ ένα κοσμοπολίτικο θέρετρο. Πολλές διασημότητες - απ’ όλο τον κόσμο – επισκέπτονται την Αντίπαρο και περνούν στις υπέροχες ακρογιαλιές της αξέχαστες διακοπές.
Η Αντίπαρος είναι και ο μοναδικός οικισμός του νησιού. Οι ντόπιοι τον αποκαλούν και Κάστρο, λόγο του φημισμένου Ενετικού Κάστρου που βρίσκεται στη περιοχή.
Ο οικισμός με τη χαρακτηριστική κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική του, τα στενά πλακόστρωτα δρομάκια, τη γραφική πλατεία και τα ερείπια του Ενετικού κάστρου να θυμίζουν πτυχές του παρελθόντος, αποτελούν εικόνες αναγνωρίσιμες σε κάθε σχεδόν Κυκλαδονήσι.
Όμως, εδώ, στην Αντίπαρο ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει αυτή την ομορφιά, να χαρεί τους ρομαντικούς περιπάτους στον οικισμό και να ονειροπολήσει περπατώντας αργά στα καλντερίμια του Κάστρου, χωρίς να ενοχλείτε από την πολυκοσμία και τη φασαρία που επικρατεί σε άλλα νησιά.
Οι παραλίες της, φημίζονται για τη φυσική ομορφιά τους και την καθαρότητά τους. Θα απολαύσετε το μπάνιο σας στη Ψαραλυκή, που είναι η δημοφιλέστερη πλαζ του νησιού, στον Αϊ Γιώργη με τα διάφανα νερά και στο Σωρό με τη δαντελένια ακρογιαλιά. Επίσης, πολύ κοντά στον οικισμού του Κάστρου βρίσκεται ο Σφνέικος Γιαλός και τα Λιβάδια.
Μην παραλείψετε να κάνετε το γύρο του νησιού με τα καραβάκια. Έτσι, θα έχετε την ευκαιρία να γνωρίσετε μερικές από τις ΄΄κρυφές΄΄ παραλίες του νησιού και να επισκεφθείτε τα νησάκια Δεσποτικό και Σάλιαγκα, τα οποία εκτός από αρχαιολογικό και φυσιολατρικό ενδιαφέρον, διαθέτουν και πανέμορφες παραλίες.
Η Αντίπαρος εξελίσσετε εξελίσσεται σε αγαπημένο παραθεριστικό θέρετρων όσων αναζητούν την ηρεμία. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι θα σας λείψουν και οι ευκαιρίες για διασκέδαση, Αντιθέτως στα μπαράκια του Κάστρου θα περάσετε αξέχαστες βραδιές. Η ντόπια κουζίνα έχει να επιδείξει πολλές νοστιμιές. Στις ταβέρνες του νησιού θα δοκιμάσετε τις εξαιρετικές παραδοσιακές συνταγές. Η διανομή στα ξενοδοχεία της Αντιπάρου ικανοποιεί κάθε απαίτηση. Προσφέρει στους επισκέπτες όλες τις σύγχρονες ανέσεις, ενώ η φιλοξενία των κατοίκων είναι υποδειγματική.
Η πρόσβαση στην Αντίπαρο γίνεται με fery boat από το λιμάνι της Παροικιάς και από τη Πούντα.

ΣΠΗΛΑΙΟ




Το Σπήλαιο της Αντιπάρου είναι το διασημότερο αξιοθέατο του νησιού.
Οι τεράστιοι σταλακτίτες και σταλαγμίτες, που χρειάστηκαν χιλιάδες χρόνια για να δημιουργηθούν, εντυπωσιάζουν με τα περίεργα σχήματά τους. Όμως, εκτός από το φυσιολατρικό ενδιαφέρον και η ιστορία του σπηλαίου είναι εξίσου σημαντική.
Το Σπήλαιο βρίσκεται στη νοτιοανατολική πλευρά του νησιού, στο λόφο του Αγίου Ιωάννη. Στην είσοδό του βρίσκεται το εκκλησάκι που είναι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη.
Η ύπαρξη του σπηλαίου είναι γνωστή από τα αρχαία χρόνια. Οι ανασκαφές έφεραν στο φως ευρήματα των προϊστορικών, των γεωμετρικών και των κλασικών χρόνων. Ως αρχαιότερος επισκέπτης του σπηλαίου αναφέρετε ο Αρχίλοχος, γνωστός λυρικός ποιητής από την Πάρο.
Περισσότερο γνωστό έγινε το σπήλαιο μετά τον 16ο αιώνα. Ο Μαρκήσιος Ντε Νοναντέλ, Γάλλος πρεσβευτής στη Κωνσταντινούπολη επισκέφθηκε την Αντίπαρο το 1673 και ο παπάς της συνοδείας του τέλεσε τη λειτουργία των Χριστουγέννων στο εσωτερικό του σπηλαίου. Το σημείο αυτό του σπηλαίου ονομάζεται Αγία Τράπεζα. Το 1840, ο πρώτος βασιλιάς της Ελλάδας ο Όθωνας επισκέφθηκε το σπήλαιο και χάραξε το όνομά του πάνω σ’ έναν σταλαγμίτη. Γι’ αυτό και μια αίθουσα του σπηλαίου ονομάζετε Βασιλική Αίθουσα.
Το σπήλαιο λόγο του μεγέθους και της μορφής του παρουσιάζει μεγάλο τουριστικό ενδιαφέρον και κάθε χρόνο συγκεντρώνει μεγάλο αριθμό επισκεπτών. Οι σταλαγμίτες και οι σταλακτίτες σε διάφορα μεγέθη και απίθανα σχήματα προκαλούν θαυμασμό για τον τελειότερο δημιουργό, τη μητέρα φύση. Ειδικά, ένας τεράστιος σταλαγμίτης σε ανθρωπόμορφο σχήμα, ένα μοναδικό φυσικό γλυπτό τραβά την προσοχή κάθε επισκέπτη που μαγεύετε από το μεγαλείο του.
Η πρόσβαση στο σπήλαιο γίνεται είτε οδικώς είτε με καΐκι που κάνει το γύρω του νησιού και αγκυροβολεί στις ακτές. Από εκεί μπορείτε με το γαϊδουράκι ή περπατώντας να ανεβείτε ως το σπήλαιο.

ΚΑΣΤΡΟ



Το Κάστρο βρίσκεται κοντά στην πλατεία της Αντιπάρου. Κτίστηκε το 1440, όταν το νησί περιήλθε στη κυριότητα της Μαρίας Σομμαρίπα και του συζύγου της Λορεντάνο, για να προστατεύσει τους κατοίκους από τις πειρατικές επιδρομές. Είναι γοτθικού ρυθμού και αποτελεί ένα οργανωμένο πολεοδομικό συγκρότημα και ένα από τους πιο ενδιαφέροντες μεσαιωνικούς οικισμούς των Κυκλάδων που κατοικείται ως τις μέρες μας. Στο κέντρο του τετράγωνου αυτού συγκροτήματος δέσποζε ο Πύργος, από τον οποίο σήμερα σώζεται μόνο η βάση του. Γύρω του ήταν κτισμένες οι κατοικίες. Ανάμεσά τους υπήρχαν και τρία μικρά εκκλησάκια. Ο περίπατος στον οικισμό του κάστρου ξυπνά τον ρομαντισμό και τη συγκίνηση. Το χθες με το σήμερα ζουν αρμονικά και αντικρίζουν την ανατολή και τη δύση χωρίς να φοβούνται για το χρόνο που περνά…


http://www.holiday.gr/

ΣΚΟΠΕΛΟΣ

Στο Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, πρώτα ήρθαν οι Ιταλοί και μετά οι Γερμανοί. Μετά ακολούθησε η ελευθερία, ο εμφύλιος πόλεμος, φτώχια, μετανάστευση και απο το 1980 με την τουριστική ανάπτυξη και τις άλλες δραστηριότητες οι νέοι άνθρωποι παρακινήθηκαν στο να μείνουν στο νησί και πολλοί άλλοι να επιστρέψουν απο τα αστικά κέντρα και το εξωτερικό, ιδιαίτερα μάλιστα τους καλοκαιρινούς μήνες.

Ακόμη και στα σύγχρονα χρόνια η Σκόπελος παρουσιάζει θαυμαστό πολιτισμό :
Οι θρύλοι και η πλούσια παράδοση, όπως επίσης και τα ιστορικά και καλλιτεχνικά μνημεία, τα κάστρα και τα μοναστήρια, οι εκκλησίες με τα περίφημα τέμπλα, όλα αυτά δουλειά των ντόπιων καλλιτεχνών.

Ας ανακαλύψουμε το νησί και ας νιώσουμε το παρελθόν του ώστε να κατανοήσουμε καλύτερα το σήμερα και το αύριο αυτού του τόπου:

Η Σκόπελος ήταν Επισκοπή που δείχνει την ευημερία και την πνευματικότητα της. Σύμφωνα με την παράδοση ο Αγιος Ρηγίνος, ο προστάτης του νησιού, κυνήγησε και σκότωσε τον Δράκο (ο οποίος σκότωνε τους ανθρώπους που έρχονταν στο νησί) στην περιοχή ανάμεσα στον Στάφυλο και στον Αγνώντα. Το μέρος όπου το βουνό χωρίστηκε και το έδαφος υποχώρησε ώστε ο Δράκος έπεσε και σκοτώθηκε στον γκρεμό ονομάζεται Δρακοντόσχισμα.

Οι κάτοικοι της Σκοπέλου ασχολούνταν και συνεχίζουν να ασχολούνται με την ναυπηγική τέχνη, την επεξεργασία του ξύλου καθώς και την κεραμική. Παλιότερα λειτουργούσαν ναυπηγεία στη Σκόπελο και το νησί κατα τη διάρκεια της Επανάστασης προσέφερε για τον αγώνα 35 εμπορικά πλοία. Επίσης ασχολούνταν με την υφαντική τέχνη και είναι περίφημες οι Σκοπελίτικες παραδοσιακές φορεσιές.

Τα μαχαίρια της Σκοπέλου είναι επίσης πολύ γνωστά και στις λαβές τους είναι χαραγμένες λαικές στιχομυθίες.

Στην Ελληνική ιστορία είναι καταπληκτικό το γεγονός ότι οι μύθοι και η πραγματικότητα γίνονται ένα με έναν μοναδικό τρόπο.

http://www.skopelosweb.gr/

ΣΚΟΠΕΛΟΣ

Η Σκόπελος είναι το πιο πράσινο νησί στην Ελλάδα. Εδώ, όπου το πράσινο των πεύκων και των πυκνών δασών σμίγει με το βαθύ γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού δημιουργώντας μία εικόνα απαράμιλλης φυσικής ομορφιάς, θα συναντήσετε τον εαυτό σας σε μια ειδυλιακή γή, σε ένα μικρό παράδεισο στην καρδιά της Ελλάδας.

Το νησί της Σκοπέλου χαρακτηρίζεται απο τα πυκνά δάση και το γαλάζιο της Θάλασσας γι'αυτο και στις 5/7/97 ανακυρήχθηκε επίσημα ώς "πράσινο και γαλάζιο νησί" απο τον διεθνή οργανισμό Βιοπολιτικής. Είναι χαρακτηριστικό οτι το μεγαλύτερο κομμάτι της έκτασης του νησιού καλύπτεται απο παρθένο πευκοδάσος. Ενα δάσος που όταν επισκεφτείτε τη Σκόπελο θα χρειαστεί και τη δική σας αγάπη, φροντίδα και προσοχή για να παραμείνει όπως είναι.

Η πόλη της Σκοπέλου επίσης με προεδρικό διάταγμα έχει χαρακτηριστεί ώς παραδοσιακός οικισμός (19/10/78 προεδρικό διάταγμα 594 , 13-11/78).

Γεωγραφικά η Σκόπελος είναι ένα Αιγαιοπελαγίτικο νησί (κεντρικά - βορειοδυτικά του Αιγαίου), Ανατολικά απο το Πήλιο και βόρεια της Εύβοιας. Εχει πλούσια σε εντάσεις ακτογραμμή με περίμετρο 67 χιλιόμετρα, έκταση 95.8 τ.χ , μέγιστο μήκος 17 χιλιόμετρα και πλάτος 8 χιλιόμετρα. Ο πληθυσμός της είναι περίπου 5.700 μόνιμοι κάτοικοι, ενώ παράλληλα είναι το δεύτερο σε μέγεθος νησί των Βορείων Σποράδων (μετά την Σκύρο).
Το νησί κατοικήθηκε πιθανότατα την Νεολιθική Περίοδο. Το αρχαίο όνομα του νησιού ήταν Πεπάρηθος και αναφέρεται απο τους προ-έλληνες Μικρασιάτες που εγκαταστάθηκαν στο Αιγαίο την περίοδο (2800 - 2000 π.Χ.). Το όνομα αυτό αναφέρεται επίσης και απο τον Θουκιδίδη. Γύρω στα 1600 π.Χ. το νησί κατοικήθηκε απο Κρήτες με αρχηγό τον Μυθικό Βασιλιά Στάφυλο γιό του Θησέα και της Αριάδνης.

Ο Θησέας, γιός του Αιγαία, βασιλιά της Αθήνας, όπως η παράδοση μας θυμίζει, στάλθηκε με 7 νέα αγόρια και 7 νέα κορίτσια, στον βασιλιά της Κρήτης Μινώα, ώς φόρος με σκοπό να προσφερθούν για θυσία στον Μινώταυρο ( ένα περίεργο δημιούργημα της φύσης, μισός άντρας, μισό τέρας) που ζούσε στον λαβύρινθο του παλατιού στην Κνωσσό της Κρήτης. Στην Κρήτη, ο Θησέας γνωρίζει την Αριάδνη, κόρη του Μινώα. Η Αριάδνη τον ερωτεύεται και τον βοηθά, δίνοντας του ένα κουβάρι μαλλί, να φύγει απο τον λαβύρινθο και να σωθεί. Πράγματι ο Θησέας βρίσκει την έξοδο, απαγάγει την Αριάδνη και φεύγει απο την Κρήτη. Στο νησί της Νάξου όμως εγκαταλείπει την Αριάδνη, η οποία μέσα στην μοναξιά της ανακαλύπτει τον θεό Διόνυσο.

Ο Διόνυσος ερωτεύεται με την σειρά του την Αριάδνη και τη μεταφέρει στην Λήμνο. Στην Λήμνο η Αριάδνη και ο Διόνυσος θα αποκτήσουν τέσσερις γιούς, τον Θόαντα, τον Ινοπίονα, τον Στάφυλο και τον Πεπάρηθο. Ο Πεπάρηθος, ήταν ο πρώτος που κατοίκησε στο νησί της Σκοπέλου. Μέχρι και σήμερα το όνομα του σώζεται στον τόπο αυτό τον γεμάτο ελιές και πυκνά δάση.

Στην άκρη του όρμου του Σταφύλου υπάρχει, μία χερσόνησος. Στην άκρη της χερσονήσου έχει ανακαλυφθεί ο τάφος του βασιλιά Στάφυλου και το σπαθί του που θεωρείται ως ένα απο τα πιο σημαντικά δείγματα τέχνης στην Μυκηναική και Μινωική περίοδο. Η λαβή του καλύπτεται απο χρυσάφι, ένα πολύτιμο σπαθί ενός πολύτιμου βασιλιά, όπως ήταν ο βασιλιάς Στάφυλος.




Η λαβή απο το ξίφος του Στάφυλου

Το ξίφος του Στάφυλου με την λαβή, μήκους 32 εκ, βρέθηκε σε λακκοειδή τάφο μαζί με άλλα κρητομυκηναϊκά ευρύματα από τον αρχαιολόγο Ν.Πλάτωνα σε ανασκαφή του 1936. Ο τάφος αποδόθηκε στο μυθικό ήρωα Στάφυλο. Πιθανόν η πειστικότερη ένδειξη για την ταυτότητα του τάφου είναι η ονομασία της περιοχής που επί χιλιετίες παραμένει ίδια. Το ξίφος φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.

http://www.skopelosweb.gr/

ΝΑΞΟΣ

Το νησί του Διόνυσου

Η Χώρα της Νάξου

Στη καρδιά του Αιγαίου βρίσκεται η Νάξος. Ατενίζει το πέλαγος και ταξιδεύει στους αιώνες κουβαλώντας – πολύτιμο φορτίο – την μακραίωνη ιστορία της. Καταγράφει μνήμες και χρονικά στο ατέλειωτο βιβλίων των εμπειριών, για να μαθαίνουν οι νεότεροι τα όσα προηγήθηκαν…

Η πανέμορφη Νάξος είναι το μεγαλύτερο και το πιο εύφορο νησί των Κυκλάδων, έχει συνδέσει το όνομα και την ιστορία της με υπέροχες μυθολογικές αφηγήσεις, πολέμους, πειρατικές επιδρομές, αλλά και δημιουργικότητα.
Κι εκεί κάπου ανάμεσα στο μύθο και την πραγματικότητα, σεργιανίζοντας στα γραφικά σοκάκια της Χώρας και των χωριών, ανακαλύπτει κανείς τη δύναμη του ανθρώπου και το αστείρευτο ταλέντο του να δημιουργεί παραμυθένιες γειτονιές.

Συνορεύει με πολλά κυκλαδίτικα νησιά με τα οποία έχει τακτική ακτοπλοϊκή σύνδεση. Στα δυτικά της βρίσκεται η Πάρος, στα βόρεια η Μύκονος και η Δήλος, στα νότια οι Μικρές Κυκλάδες (Ηράκλεια, Σχοινούσα, Κέρο, Κουφονήσια) και στα ανατολικά τα μικρά νησάκια Δονούσα, Στρογγυλή και Αγία Παρασκευή.

Χαρακτηριστικό της Νάξου είναι το ασυνήθιστα εύφορο έδαφός της για νησί των Κυκλάδων. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μυθολογικά η Νάξος είναι η πατρίδα του Διονύσου. Έτσι, η παράδοση θέλει το νησί να είναι προικισμένο και ευλογημένο από τον θεό Διόνυσο.
Από τα αρχαία χρόνια ως τις μέρες μας το νησί παράγει εσπεριδοειδή εξαιρετικής ποιότητας, ενώ από τα ναξιώτικα αμπέλια βγαίνει καταπληκτικό κρασί.
Επίσης, η κτηνοτροφία του νησιού είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένη και τα ναξιώτικα τυριά ξεχωρίζουν για την ποιότητα και την γεύση τους. Γενικά, η Νάξος είναι κυριολεκτικά ένας τόπος παραδεισένιος…
Η περιήγηση στο νησί αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη για κάθε ταξιδιώτη, καθώς οι επιλογές που προσφέρει ικανοποιούν όλα τα γούστα. Περιήγηση σε αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία, οδοιπορικά στις εύφορες κοιλάδες (Μέλανες, Εγκαρές) αλλά και στους ορεινούς όγκους του Ζα, που αποκαλύπτουν τις ομορφιές της ναξιώτικης υπαίθρου σε όλο τους το μεγαλείο.


Χώρα Νάξου: στη σκιά του Κάστρου

Η Πορτάρα



Η Χώρα της Νάξου και πρωτεύουσα του νησιού εντυπωσιάζει τον επισκέπτη με την μοναδική ομορφιά της. Συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά κυκλαδίτικα στοιχεία, αλλά τα πολλά μνημεία διαφόρων χρονολογικών περιόδων, που γίνονται ορατά με την είσοδο του πλοίου στο όμορφο λιμάνι της, της προσδίδουν μια ξεχωριστή ταυτότητα.

Η πρώτη εικόνα που αντικρίζει ο επισκέπτης της Νάξου καθώς το πλοίο προσεγγίζει το λιμάνι, είναι η Πορτάρα. Βρίσκεται στο μικρό νησάκι Παλάτια, στο οποίο σύμφωνα με τη μυθολογία εγκατέλειψε ο Θησέας την Αριάδνη. Πάνω του δεσπόζει η πύλη του αρχαϊκού ναού του Απόλλωνα, γνωστή ως Πορτάρα. Κτίστηκε στα μέσα του 6ου αιώνα π.Χ. η κατασκευή όμως του ναού δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.




Το κάστρο της Χώρας


Η γοητευτική Χώρα είναι κτισμένη στο μέσο περίπου της δυτικής ακτής του νησιού, στην ίδια θέση που υπήρχε και η αρχαία πόλη. Τα πολλά μνημεία της περιοχής μαρτυρούν το πλούσιο παρελθόν του τόπου.
Η καρδιά της πόλης χτυπά στη Παλιά Χώρα, τη καστροπολιτεία με τα καλντερίμια και το Ενετικό Κάστρο. Τα σπίτια με τα βενετσιάνικα οικόσημα να κοσμούν ακόμη και σήμερα τις εισόδους τους, συνδυάζουν μοναδικά το παραδοσιακό νησιώτικο στυλ με την ενετική οχύρωση της καστροπολιτείας.
Εικόνες περασμένων εποχών που έσπασαν το φράγμα του χρόνου και συναρπάζουν για ότι αντιπροσωπεύουν, γεμίζουν τη ματιά των διαβατών.





Ο οικισμός του Κάστρου

Στην βόρεια πλευρά της Χώρας συναντάμε τον αρχαιολογικό χώρο της Γκρόττας. Επίσης, στη Χώρα βρίσκεται και το αρχαιολογικό μουσείο του νησιού καθώς και το κτίριο της Σχολής των Ουρσουλίνων που ξεχωρίζει για την αρχιτεκτονική του.
Η παραλία του Αϊ Γιώργη, στα νότια της Χώρας και αυτή της Γκρόττας με τα πολύχρωμα βότσαλα στη βόρεια πλευρά, συγκεντρώνουν πλήθος λουόμενων τους καλοκαιρινούς μήνες.
Εν κατακλείδι θα λέγαμε ότι η Χώρα της Νάξου αποτελεί μια πανέμορφη πολιτεία που τα έχει όλα. Ξενοδοχεία όλων των κατηγοριών, εστιατόρια και γραφικά ταβερνάκια στα οποία θα δοκιμάσετε την εκλεκτή τοπική κουζίνα, μπαράκια και κέντρα με ζωντανή μουσική στα οποία θα διασκεδάσετε μέχρι πρωίας στους ρυθμούς που προτιμάτε.
Και φυσικά μια βόλτα στην αγορά της Χώρας επιβάλλεται! Εκεί, θα βρείτε όλα τα παραδοσιακά προϊόντα, είδη λαϊκής τέχνης, αλλά και επώνυμα καταστήματα όλων των κατηγοριών. Κι αν θελήσετε να αγοράσετε αναμνηστικά προτιμήστε τα χειροποίητα κεραμικά που έχουν μακραίωνη ιστορία στο νησί, όπως και τα υφαντά.


Ανακαλύπτοντας τη Νάξο: χρυσαφένιες αμμουδιές, βαθυγάλαζα νερά και γραφικά λιμανάκια




Η παραλία του Αγίου Προκοπίου

Στη Νάξο οι λάτρεις της κολύμβησης και των θαλάσσιων σπορ θα ανακαλύψετε τις παραλίες των ονείρων σας. Ατέλειωτες αμμουδιές, καθάρια νερά και ο ήλιος να λάμπει στον καταγάλανο ουρανό. Κατά την περιήγησή σας στο νησί θα ανακαλύψετε τις εκπληκτικές παραλίες του, που απευθύνονται σε όλα τα γούστα. Πολυσύχναστες και άρτια οργανωμένες για όσους προτιμούν τις κοσμικές πλαζ και μικρές απομονωμένες για όσους αναζητούν την ησυχία. Συνδυάστε το μπάνιο σας με μια βόλτα στους παραθαλάσσιους οικισμούς και δε θα χάσετε…

Μια από τις δημοφιλέστερες και πολυσύχναστες παραλίες του νησιού είναι αυτή του Αγίου Γεωργίου. Βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τη Χώρα. Χαρακτηριστικό της είναι η ατέλειωτη χρυσαφένια αμμουδιά και τα ρηχά νερά. Είναι οργανωμένη και μπορείτε να εξασκηθείτε στα θαλάσσια σπορ.
Εξίσου δημοφιλής είναι και η παραλία του Αγίου Προκοπίου. Με την εκτεταμένη αμμουδιά της και τα καθάρια νερά της συγκεντρώνει μεγάλο αριθμό επισκεπτών. Φυσική συνέχεια αυτής της πλαζ είναι η Αγία Άννα. Υπάρχει κι εδώ η δυνατότητα για θαλάσσια σπορ. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι το δάσος με τους κέδρους που φύονται μέσα στη αμμουδιά και δημιουργούν μια εξωτική εικόνα.



Ηλιοβασίλεμα στο Καστράκι

Στην νότια πλευρά της Νάξου, που βρίσκεται ο εύφορος κάμπος όπου μεταξύ άλλων καλλιεργείται και η περίφημη πατάτα της Νάξου, συναντάμε το χωριό Άγιος Αρσένιος που χαρακτηρίζεται από την παραδοσιακή του αρχιτεκτονική. Οι παραλίες του χωριού φημίζονται για τα καθαρά νερά τους και την αξεπέραστη ομορφιά τους. Στη νότια πλευρά του χωριού θα συναντήσετε τις αμμουδιές Μικρή Βίγλα, Καστράκι, Ορκός, Αλυκό, Πυργάκι και Πλάκα

Στην ανατολική πλευρά της Νάξου συναντάμε τον παραθαλάσσιο οικισμό Μουτσούνα που αποτελεί ένα φυσικό λιμανάκι του νησιού και ο γραφικός οικισμός κτισμένος πάνω στο κύμα θα σας γεμίσει μοναδικές εικόνες.
Ακολουθώντας τον παραλιακό χωματόδρομο που ξεκινάει από την παραλία Μουτσούνα και κατευθύνεται προς την νότια πλευρά του νησιού θα φτάσετε στην παραλία Ψιλή Άμμος. Πρόκειται για μια απομονωμένη ακρογιαλιά. Το δάσος με κέδρους, οι τεράστιοι αμμόλοφοι και τα καταγάλανα νερά δημιουργούν μια ειδυλλιακή ατμόσφαιρα που αξίζει να απολαύσετε.



Το γραφικό ψαροχώρι του Απόλλωνα

Στη βορειοανατολική πλευρά της Νάξου, κατευθυνόμενοι προς το χωριό Απόλλωνας, συναντάμε τη παραλία Αμπράμι, με τα ζεστά νερά.
Φτάνοντας στον Απόλλωνα, το γραφικό ψαροχώρι, θα δείτε – στην είσοδο – του χωριού το γιγαντιαίο μισοτελειωμένο Κούρο του Απόλλωνα.
Είναι η πιο ανεπτυγμένη τουριστικά περιοχή της ανατολικής πλευράς της Νάξου. H υπέροχη παραλία του συνδυάζει τη χρυσαφένια αμμουδιά με το ψιλό βότσαλο σε ορισμένα σημεία της, ενώ σε κοντινή απόσταση λειτουργούν αρκετά παραθαλάσσια ταβερνάκια για να γευματίσετε μετά το μπάνιο ή την περιήγησή σας στην περιοχή.


Γνωρίστε τη γοητεία του βουνού και των εύφορων κοιλάδων…



Απείρανθος: το

Τα ορεινά και ημιορεινά χωριά της Νάξου, με τις εύφορες κοιλάδες τους, στις οποίες παράγονται τα φημισμένα προϊόντα του νησιού (πατάτες, κρασί) και τους γραφικούς οικισμούς με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική τους, προσφέρονται για εκδρομές στην ύπαιθρο.
Ένα από τα ωραιότερα χωριά της κεντρικής Νάξου που αξίζει να επισκεφθείτε είναι η Απείρανθος, το ΄΄μαρμάρινο χωριό΄΄ όπως το αποκαλούν οι ντόπιοι. Εντυπωσιάζει με την μεσαιωνική αρχιτεκτονική του και την πίστη στις παραδόσεις που διακρίνει τους κατοίκους του.
Στην ευρύτερη περιοχή συναντάμε αξιόλογες βυζαντινές εκκλησίες, ενώ στο χωριό λειτουργεί αρχαιολογικό και λαογραφικό μουσείο. Εδώ, θα δείτε τους πύργους των ενετών ηγεμόνων Σομμαρίπα, Κάστρι, Μπαρδάνη και τον ιδιαίτερα εντυπωσιακό πύργο του Ζευγώλη που χρονολογείται από τον 17ο αιώνα.
Το μεγαλύτερο χωριό της Νάξου είναι το Φιλότι που ξεχωρίζει για τη φυσική ομορφιά του. Είναι κτισμένο αμφιθεατρικά στους πρόποδες του βουνού Ζα, του υψηλότερου βουνού των Κυκλάδων (1004μ.), που η μυθολογία το θέλει να είναι ο τόπος που μεγάλωσε ο Δίας.
Το χωριό παρουσιάζει μεγάλη τουριστική κίνηση, τόσο λόγο των μνημείων που διαθέτει όσο και για την έντονη ζωή που υπόσχεται.



Παναγία Δροσιανή

Η ευρύτερη περιοχή της Τραγαίας, γνωστή και ως ΄΄μικρός Μυστράς΄΄, αποτελεί την κεντρική, ημιορεινή Νάξο. Από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας η περιοχή αυτή είναι το πιο εύφορο κομμάτι του νησιού. Πρόκειται για ένα λεκανοπέδιο κατάφυτο από ελιές και οπωροφόρα δέντρα απ’ όπου και προέρχεται ένα μεγάλο ποσοστό παραγωγής γεωργικών προϊόντων του νησιού. Ανάμεσα στους κάμπους συναντάμε τα όμορφα χωριά Χάλκι, Ακάδημοι, Χείμαρρος, Καλόξυλος, Δαμαλάς, Δαμαριώνας και Τσικαλαριό.
Στο χωριό Χάλκι σώζονται πολλά παλιά αρχοντικά σπίτια τα οποία μαρτυρούν την οικονομική ευρωστία που γνώρισε το χωριό σε παλαιότερες εποχές.
Ξεχωρίζουν οι βυζαντινές εκκλησίες της Παναγιάς της Πρωτόθρονης, της Παναγίας της Δροσιανής και του Αγίου Γεωργίου.
Επίσης, θα δείτε τους ενετικούς πύργους του Γκρατσία και του Μπαρότση.
Τέλος, σας προτείνουμε να κάνετε μια στάση και στο παραδοσιακό αποστακτήριο κίτρου που βρίσκεται στο Χαλκί, όπου θα δοκιμάσετε και θα πληροφορηθείτε τον τρόπο παραγωγής του παραδοσιακού λικέρ.




Ο Κούρος στο Φλεριό


Στη νοτιοανατολική πλευρά της Χώρας, σε μια εύφορη κοιλάδα είναι κτισμένο το χωριό Μέλανες. Η περιοχή εκτός από την φυσική της ομορφιά διαθέτει και σημαντικά αξιοθέατα Στη τοποθεσία Φλεριό βρίσκεται ο ένας από τους δύο μισοτελειωμένους Κούρους της Νάξου.
Συνεχίζοντας το οδοιπορικό μας στη νοτιοανατολική Νάξο, σε απόσταση 11 χλμ. από τη Χώρα, συναντάμε το Χωριό Σαγκρί. Με το παραδοσιακό του χρώμα και την αυθεντική κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική του θεωρείται ένας από τα ωραιότερα χωριά της ενδοχώρας. Στο χωριό σώζεται και ο ενετικό πύργος του Σομαρίπα, ενώ στη θέση Γύρουλας βρίσκεται ο αρχαίος ναός της Δήμητρας. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται και ο πύργος του Μπαζαίου, όπου τους καλοκαιρινούς μήνες φιλοξενείται το Φεστιβάλ Νάξου.



Ο ναός του Διονύσου

Η νότια Νάξος είναι γνωστή με την ονομασία Λιβάδι. Ένα μεγάλο τμήμα της περιοχής καλύπτει ο εύφορος κάμπος όπου καλλιεργείται η πατάτα, το κύριο γεωργικό προϊόν του νησιού και είναι κτισμένα τα Λιβαδοχώρια που παρουσιάζουν μεγάλη τουριστική ανάπτυξη. Στο χωρίο Γλινάδο και συγκεκριμένα στη θέση Ύρια, βρίσκονται και τα ερείπια του αρχαίου ναού του Διονύσου, που κτίστηκε τον 6ο αιώνα π.Χ. Οι ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο έφεραν στο φως πολλά σημαντικά ευρήματα.



Η κοιλάδα των Εγγαρών

Η κοιλάδα των Εγγαρών που βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Χώρας, καλύπτεται από εύφορα περιβόλια με οπωροφόρα δέντρα. Είναι μια πανέμορφη περιοχή που όμοιά της δε θα συναντήσετε στιςΚυκλάδες.
Τα μικρά χωριουδάκια που συναντάμε στις εκτάσεις της κατάφυτης κοιλάδας μοιάζουν με υπέροχα στολίδια. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει το χωριό Εγγάρες, που είναι κτισμένο στα ανατολικά της κοιλάδας. Ο συνδυασμός των κατάφυτων εκτάσεων και της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής θα σας μαγέψει!

http://www.holiday.gr/